ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਮਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰਖਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਗਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਰਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰਾ, ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਹਰਾ ਨੂੰ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਇਕਮਾਤ੍ਰ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਪੰਜ-ਭੂਤਮਈ ਜਗਤ—ਜੋ ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਗਤ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕਰਣ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ! ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਦੈਤ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗਿਰੀਟੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਹਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਨਾਸਕ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੜਚਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ—ਦੈਵੀਤਾ, ਸੁਖ, ਰਾਜ, ਧਨ, ਅਤੇ ਯਸ਼— ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਜੈ, ਭੋਗ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਗਿਆਨ, ਵਧੀਕਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਸਬੰਧੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਗੁਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਮਹਾਨ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀ ਰਿਸ਼ੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਖੂਤ ਸੁਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ ਧਰਤੀ, ਲੋਕ, ਧਨ, ਸੁਖ, ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਦੈਵੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਪੂਜਾ-ਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ-ਸਥਾਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਜੀਵ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਅਰਥ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਆਦਰ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੋ ਸੌ ਯਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤਮ ਭੋਗ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਖੇਤ ਮੰਨੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜੰਗਲ, ਨਾ ਕੰਟੇ; ਜੋ ਵੀ ਬੀਜ ਉਥੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਦਾਨ ਸਿੱਧਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਾਨ ਦੇ ਪੂਣ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਐਸਾ ਮਨ-ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਖੂਤ ਸੁਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਥਾਂ, ਅਤੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਅਖੂਤ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਨ ਬੀਮਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨ ਡਰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਪਤਨੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਸੀ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਦਾਨ ਮਹਾਨ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ, ਲਾਭ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੱਥ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸਪਸ਼ਟ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੱਥ ਸੁਖ-ਦਾਇਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਹੱਥ ਸਿਰਫ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਗਣੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ-ਸਥਾਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਉਥੋਂ ਹੀ ਵੇਦ ਵੀ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਵੇਦ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸੌਂਪੇ, ਸਭ ਜਗਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਕਾਰਜ ਲਈ। ਪਿਤਰ-ਕਰਮ, ਵਿਆਹ, ਹਵਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ-ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਸਭ ਮੰਗਲ-ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਦੇਵਤਾ ਹਵਨ-ਭੋਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰ, ਪ੍ਰੇਤ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਭੋਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ। ਜੋ ਵੀ ਦਾਨ, ਭੋਗ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ-ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੈ। ਉਥੇ ਦੈਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਕਰਮ-ਕਰਮ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ, ਥਾਂ, ਅਤੇ ਪਾਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਣ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ-ਜਨਮੀ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਦਰ-ਸਲਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ, ਸਲਾਮ ਨਾ ਕਰਨ, ਵਿਤਰਿਕਤਾ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾ ਹੋਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਵਧਦੀ। ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਧੀਕਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੁਭ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਮਰ, ਯਸ਼, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਧਨ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਵੇਦ-ਪਾਠ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ— ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ 'ਸਵਾਹਾ', 'ਸਵਧਾ', ਜਾਂ 'ਸਵਸਤੀ' ਦਾ ਉਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹੜਾ ਅਯੋਗ? ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸੱਚੇ ਲਕਸ਼ਣ ਦੱਸੋ, ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦ-ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਮਲ, ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਨਿ:ਦੋਸ਼ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਤੋਂ ਵੇਦ-ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵਧੀਆ ਪਰਿਵਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ? ਕਿਹੜਾ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਵੇਦ-ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵੇਦ-ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਵੈਭੰਡਕ; ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।