ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ رانੀਆਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ, ਚੌੜੀਆਂ, ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਗੋਲ-ਮਟੋਲ ਕੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੜੀ ਹੋਈਆਂ ਮੋਤੀ-ਮਨਕਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੱਥਿਆਂ 'ਤੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਸੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹਕ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਤਲੀਆਂ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਹਰੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਾਯੂ ਤੇ ਅੱਗ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ, ਮੌਤ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸੋਮਾ, ਵਾਯੂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ, ਧਨ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਅਜੈ ਹੈਂ। ਜਿਹੜੇ ਯੋਧੇ, ਸਤੰ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਵਿਕਾਰ-ਅਥਕ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਠੰਡ ਨਾ ਗਰਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦੀ। ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਚੌਥੇ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਉਹ ਜੀਵ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸ ਸਦੀਵੀ, ਅਕਲਪਨੀ, ਅਦੀ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਰਵੋਚ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਨਮ, ਰੋਗ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਦੁੱਖ, ਤੇ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਮਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਫ ਹੈ—ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਅੰਤਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹੇ ਜਲਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਰਸਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕੁਟਾਂ ਰਗੜਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਸਦੀਵੀ ਆਤਮਾ, ਜਿਸਦੀ ਹਾਸੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਗ, ਸਾਮ, ਯਜੁਸ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਮਨ, ਦੁਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਅਨੇਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਵੇਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜੋ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸੁਬਰਹਮਣਯਾ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ, ਹੇ ਜਲਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਮਹਾਂ ਦਾਨਵ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਾਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ? ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸੌ ਜੋੜਾਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਦुषਟ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।" ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰ; ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ, ਦੂਰ ਸੁੱਟ, ਹੇ ਹਰਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ। ਫਿਰ ਅੰਧਕ, ਜੋ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਅੰਧਕ ਨੇ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡਿਆ; ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਨਾਕੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਖੁਦ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਦੇ ਛੇਦਨ ਤੋਂ, ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਲਹੂ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੰਧਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਹੂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਅੰਧਕਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਾਦੂਗਰ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਰਚੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਧਕ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਸਕਣ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਸ਼ੌਰੀ, ਬਾਢਵੀ, ਸੌਪਰਣੀ, ਵਾਯਵਿਆ, ਸ਼ੰਖਿਨੀ, ਤੇ ਤੈਤਤਿਰੀ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸੌਰੀ, ਸੌਮਿਆ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਵਾਰੁਣੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਨਾਰਸਿੰਹੀ, ਵੈषਣਵੀ, ਤੇ ਵਿਭਾਵਰੀ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਾਨੰਦਾ, ਭਗਾਨੰਦਾ, ਪਿਚਿਲਾ, ਭਗਮਾਲਿਨੀ, ਬਾਲਾ, ਅਤਿਬਾਲਾ, ਰਕਤਾ, ਸੁਰਭੀ, ਤੇ ਮੁਖਮੰਡਿਤਾ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਤ੍ਰਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ, ਬਿਡਾਨੀ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਰੇਵਤੀ (ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ), ਤੇ ਸ਼ਿਖਿਪੱਟਿਕਾ ਬਣਾਈਆਂ। ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ, ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਵੱਗੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ। ਲਹੂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ 'ਤੇ ਵਧਿਆ, ਦਾਨਵ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ। ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਹੇ ਗੁਣਵਾਨ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। "ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਯਜਕ, ਅਠ-ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਹੈਂ।" ਬਾਣ ਨੇ, ਕਈ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਪੀੜਾ ਸਹੀ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸਭ ਫੌਜ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਵਭੀਤਿ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਰਵੋਚ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ। ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਮਨ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਹਰੇ, ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਇਕ ਰੂਪ, ਪੰਜ-ਭੂਤ-ਮੰਡਲ, ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ ਸਾਥ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਅਗਿਆਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਇਆ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਵਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋਇਆ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗਿਰਿਟੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਹੈ ਹਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਭਵ-ਬੰਧਨ ਹਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਘਨ-ਹਰਨ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ, ਦਿਵਤਾ, ਸੁਖ, ਰਾਜ, ਧਨ, ਤੇ ਯਸ਼— ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਭੋਗ, ਸਿਹਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਗਿਆਨ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਤੇ ਸਭ ਮੰਗਲਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਗੁਣ ਰਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਖੁੰਝੀ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ, ਲੋਕ, ਧਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ; ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਦਿਵਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।