ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਅਗਨੀ ਵਾਂਗ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇ ਲੱਭਕਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਧਕਾਸੁਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੰਧਕਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰ ਢੀਲੇ ਪੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸਥਾਣੁ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਅੰਧਕਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬੋਝ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪਿਨਾਕ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਨਾਕ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਬਣੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਰੇ ਅਸੰਖ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅੰਧਕਾ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਸੱਪ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਮੁੜ ਚੇਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁਹਾੜਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਫਿਰ, ਜੋ ਸੌਂ ਜਾਦੂਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਘੂਪ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਾਨਵ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਵਿਗਾੜ ਕਰੇਗਾ? ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਗਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਕੰਦਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਦੀ ਜੋ ਤੁਲਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਨਵੇਂ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ-ਲਾਲ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਿਹਾਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਭਾਵ-ਭੀਨੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਥੱਲੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਹਰਾ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਦਿਆਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਨੇ ਪੀੜਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਅਟੱਲ ਦਿਵਤਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਗਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਕਿਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਰਗੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਵਿਤਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਾਰੁਤ, ਅਚੁਤ, ਅੱਗ, ਜਲ, ਤੇ ਰਿਤੀਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮੰਗਲ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੈਨੂੰ ਦਿਨ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰਲਯ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਅਕੁਲ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋੜ, ਫੋੜੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਨਖ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਵਾਲ ਝੜ ਗਏ—even ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਤਾਜ਼ਗੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਮ-ਗਾਇਕ, ਯਜੁਰ-ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਧਵਰਯੁ, ਤੇ ਮੁੱਖ ਭਾਰਵ੍ਰਚ, ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਯਮਨ, ਨਾਗ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪ ਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਇਆ ਵਜੋਂ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਤੇ ਛੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਗਣ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਨ-ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਪੇਟ ਸੁੱਕੇ ਹਨ, ਕੇਵਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਨਾਲ ਭਿਖ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਯੋਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਬਾਂਹਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਭੌਂਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕਦੀਆਂ ਹਨ— ਕੇਲਾ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ, ਗੋਲ ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਪੱਲੂ ਦੀ ਕਿਨਾਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਨਰਮ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਤਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਹਰਿ (ਵਿਸ਼ਣੁ), ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਤੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਰੁਦ੍ਰ, ਮੌਤ, ਵਰੁਣ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੋਮਾ, ਵਾਯੂ, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ, ਧਨ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਅਜੈ ਹੈਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੱਤ ਦੇਵ-ਦਾਨਵ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਲੇਪ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਠੰਢ-ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਅਪਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਚੌਥੇ, ਅਨੰਤ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਮਨਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, embodied beings ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸ ਅਨਾਦਿ, ਅਨੰਤ, ਅਤਿਅਚਿੰਤਨ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜਨਮ, ਰੋਗ, ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮੌਤ, ਦੁੱਖ, ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ—ਇਹੀ ਉਹ ਹਕੀਕਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਅੰਤਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਆਸਥਾਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮੋਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆਤਮਾ, ਜਿਸਦੀ ਹਾਸੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਏਕ ਮਾਤ੍ਰ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਰਿਕ, ਸਾਮ ਤੇ ਯਜੁਸ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਨ, ਤੇ ਲਯ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਣਗਿਣਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬੁਢਾਪੇ, ਮੌਤ, ਦੁੱਖ, ਤੇ ਰੋਗ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੰਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਜਗਤ-ਪਾਲਕ ਰੂਪ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।