ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਸਾਂਪਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਵੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਂਪਾਂ ਦੀਆਂ ਫਣੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਸੀਸ ਨੂੰ ਮੰਡ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਅੰਤਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਦੰਦ ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤਲ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਭੈਰਵ ਅਤੇ ਅਰਾਵਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਖਾਲ ਨੂੰ ਉਪਰਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਮਹਾਨਤਾ ਪਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ-ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਅੰਧਾ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਉੱਤਸ਼ਾਹਤ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਲਕੇ ਕਵਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, “ਡਰੋ ਨਾ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵੰਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਈ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ। ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਛੱਡਦੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅੰਧਕ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਢੀਲੇ ਪੈ ਗਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਨੇਕਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਸਥਾਣੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਅੰਧਕ ਨੇ, ਜਦ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਪਿਨਾਕ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਪਿਨਾਕ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ; ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਕਿਨਾਰੇ ਛੱਡ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ। ਤਾਰੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਖੁਲ ਗਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਫੇਰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਂਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਚੇਤ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਠ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁਲ੍ਹਾੜਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੇ, ਜੋ ਸੌ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਹਨੇਰੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ। ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਦੈਤ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਹੁਣ ਕੀ ਕੁਕਰਮ ਕਰੇਗਾ? ਦੇਵਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚੋਂ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਏ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ, ਉਭਰਿਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਠਿਆ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਹਨੇਰਾ ਹਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਹੁਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਨੰਦਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤੇ, ਸਕੰਦਾ ਆਗੂ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ—ਉਸ ਦੀ ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਤਾਜ਼ੇ ਮੂੰਗੇ ਦੀ ਲਾਲੀ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਿਵਾ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਕੋਮਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ। ਹਰਾ ਨੇ, ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। “ਜੋ ਜੀਵ ਦੈਤਿਕ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਅਟੱਲ ਦਿਵਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ, ਮਾਨੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵ ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਗਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਾਰੁਤ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਅੱਗ, ਜਲ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਿਵਸ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਛੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ। ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕੋੜ, ਫੋੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਨਖ ਵਕਰੀ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਲ ਝੜ ਗਏ—even ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਤਾਜਗੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਮ-ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਅਧਵਰਯੂ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਗਵੇਦੀਆਂ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਯੱਗ ਆਦਿ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਯਮਨ, ਨਾਗ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਮਾਨਵ ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪ ਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਅਤੇ ਛੇ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ; ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਰ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੀਆਂ ਤਪਤ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹੋਣ, ਧਨ-ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਣ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਗਲਾ ਤੇ ਪੇਟ ਸੁੱਕ ਗਏ ਹੋਣ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਨਾਲ ਭਿਖ ਮੰਗਦੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ—even ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇਤਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚੌੜੇ ਸਨ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖਿੜੇ, ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ...