ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅੰਧਕਾ ਨਾਮ ਦੇ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਨਕਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਨਕਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਧਕਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦਵਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ, ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਭੱਜਣ ਲਈ ਥਾਂ ਲੱਭੀ। ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੜੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਧਕਾ ਅਸੁਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤਕ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾ ਲਵੇ—" "ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਕ੍ਰੂਰ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ।" ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ, ਡਰੋ ਨਾ।" ਇਹ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ੰਕਰ, ਆਤਮ-ਰੱਖੇਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜਹਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਭੜਕਦਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਦੰਦ ਤੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਗਾਧ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ, ਭੈਰਵ ਤੇ ਅਰਾਵਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਵਜਨਦਾਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਾਝੀ ਉੱਤੇ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਅੰਧਕਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਡੋਲਾਂ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਅੰਧਕਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣਾ ਹਲਕਾ ਸਸਤਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੰਧਕਾ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋਏ, ਮਾਰੇ ਗਏ; ਪਿਨਾਕਾ ਧਾਰੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲਦਾ, ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਢੀਲੇ ਤੇ ਢਲ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਫੌਜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ, ਸਥਾਣੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਅੰਧਕਾ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੌਸਲੇ 'ਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਪਿਨਾਕਾ ਫੜਿਆ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ; ਪਿਨਾਕਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ; ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਤਾਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਗਿਰ ਪਏ; ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ; ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁਟਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਦਾਨਵ ਨੇ, ਸੌ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਹਨੇਰੀ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕ ਗਏ, ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਦਾਨਵ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ, ਉਹ ਸਭ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ, ਚਮਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਭਰਿਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਗਨੂ ਦਿਸਣ ਲੱਗੇ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਸਭ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤੇ, ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਜੋ ਅਤੁੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਵੀਂ ਲਾਲੀ ਤੇ ਸindoor-ਰੰਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੁੜ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਦੁ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ), ਮ੍ਰਿਦੁ ਤੇ ਗੂੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਦਿਅਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਅਟੱਲ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਹੈ।