ਅਗਸਤਯ ਜੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਅਸੁਰ-ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬੜੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਥਾਂ ਸੀ। ਇਹ ਨਿਵਾਸ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਚੰਭਿਤ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਪੁਸ਼੍ਪਿਤਕ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਾ ਥਾਂ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਆਪਣੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਹਾੜ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੀਆਂ। ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਭ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ। ਕੁੰਜਰ ਪਹਾੜ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸੀ, ਜੋ ਅਗਸਤਯ ਜੀ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਨਿਵਾਸ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਵਿਮਲਾ ਨਾਂ ਦੀ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਅਜੈ ਹਕੂਮਤ ਵਾਲੀ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮਹਾਸੇਨਾ, ਪਾਰਿਆਤ੍ਰ, ਚਕਰਵਾਨ ਅਤੇ ਵਾਰਾਹਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਯੋਤਿਸ਼ ਨਗਰੀ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਦਾਨਵ ਨਰਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਂਪਹਾੜ ਮੇਘਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੜਗੜਾਟ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹਾੜ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ। ਹੇਮਗਰਭ, ਮਹਾਸੇਨਾ, ਮੇਘਸਖਾ ਅਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਵੈਖਾਨਸਾ ਸਰੋਵਰ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਬੱਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸੀ। ਤ੍ਰਿਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ, ਉੱਤਮ ਨਦੀ ਕੁਮਾਰੀ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਹਿਮ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸੀ, ਵੀ ਇੱਥੇ ਸਨ। ਉਸ਼ੀਰਬੀਜਾ, ਭਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਪੁਸ਼੍ਕਰ, ਦੇਵਾਭਾ, ਰੇਤਾਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਅਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗਾ ਪਹਾੜ—all ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ, ਖੇਤਰਾਂ, ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨਵ ਨੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਪਿਲ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਆਘਰਵਾਨ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਾਸੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਸੈਨਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮੇਘਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਜੋ ਗਦਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਰਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ, ਸਿੰਘ-ਸਰੂਪ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਧਰਤੀ, ਸਮਾਂ, ਚੰਦ, ਗ੍ਰਹਿ, ਸੂਰਜ, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—all ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਦਿ-ਅਨਾਦਿ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਇਹ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਇਹੀ ਰੂਪ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਨੀਵੇਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਣਹਾਰ ਤੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੂਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਸਰਵੋਚਤੱਤ, ਪਰਮ ਰਾਜ, ਮਹਾਨ ਯੋਗ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਤ੍ਯ, ਤਪ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਹੂਤੀ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਯੋਗ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਏ। ਦਿਵ੍ਯ ਢੋਲ ਵੱਜਦੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਹਰਿ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ, ਅੱਠ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਆਸਥਾਨ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਪੁਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀ, ਹੁਣ ਭਵ ਅਤੇ ਭੈਰਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤੱਬ ਵੀ। ਇੱਕ ਦੈਤ੍ਯ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅੰਧਕ ਸੀ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਜੇਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਸਮੇਤ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖੇਡਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, "ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇ। ਇਸਦੇ ਹੌਂਠ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਚਿਹਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾ ਬਣੀ, ਤਾਂ ਜੀਊਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਵਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਉਹ ਵਿਜੈ ਰਥ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।