ਜਦੋਂ ਦੈਤ੍ਯਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਪ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਝੰਝੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਲੂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਚਾਰ, ਪੰਜ, ਤੇ ਸੱਤ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ—ਵਾਸੁਕੀ, ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਕਾਰਕੋਟ, ਧਨੰਜਯ, ਇਲਾਮੁਖ, ਕਾਲੀਆ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਹਾਪਦਮ, ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰਸ਼, ਸੁਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਹੇਮਤਾਲ ਧਵਜਧਾਰੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ੇਸ਼, ਅਨੰਤ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਬ ਪਏ। ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੁਫਾ-ਕੋਹ ਉਜਾਗਰ ਹੋ ਗਏ। ਸੱਤ ਦੈਤ੍ਯ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਕੋਪ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਡੋਲ ਗਏ। ਓਸ ਸਮੇਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸੂਕਰ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ, ਭਾਗੀਰਥੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਸਰਯੂ, ਯਮੁਨਾ, ਕਾਵੇਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਵੇਣੀ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤੁੰਗਭਦਰਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਚਰਮਣਵਤੀ, ਸਿੰਧੁ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਲਕਾ ਦੇ ਜਨਮੇ ਸੋਣੇ ਵਰਗੇ ਸ਼ੋਣਾ, ਸੁੰਦਰ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਨਰਮਦਾ, ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ, ਗੋਮਤੀ ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਕੰਬ ਗਈਆਂ। ਮਹਾਕਾਲ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਤਮਸਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਜੰਬੂਦਵੀਪ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੁਵਰਨਪੁਟਕਾ, ਮਹਾਨ ਲੌਹਿਤਯਾ ਨਦੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਪਹਾੜ, ਬੁਣਕਾਰੀ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਖਾਣਾਂ ਵਾਲਾ ਕਸ਼ਾ, ਮਗਧ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ, ਤੇ ਭੀੜੂ ਪੁੰਡ੍ਰ ਲੋਕ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ। ਸਰੁਘਨ, ਮੱਲ, ਵਿਦੇਹ, ਮਾਲਵ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕੋਸਲ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦਾ ਮਹਲ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਕੈਲਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਲੌਹਿਤਯਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਓਥੇ ਸੀ। ਉਦੇ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਡਪਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਓਥੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਅਯੋਮੁਖਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਲਯ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਤਮਾਲ ਦੇ ਵਣਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ, ਵੀ ਓਥੇ ਸਨ। ਸੁਰਾਸ਼ਟਰ, ਬਾਹਲਿਕ, ਸ਼ੂਦਰ, ਆਭੀਰ, ਭੋਜ, ਪਾਂਡਯ, ਵੰਗ, ਕਲਿੰਗ, ਤਾਮ੍ਰਲਿਪਤਕ, ਪੌੰਡ੍ਰ, ਸ਼ੁਭ੍ਰ, ਵਾਮਚੂੜ, ਸਕੇਰਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਦੈਤ੍ਯ ਦੇ ਕੰਬਣ ਨਾਲ ਡੋਲ ਗਏ। ਅਗਸਤ੍ਯ ਦੀ ਵਸਤੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮਨੋਹਰ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਖਿੜਦੇ ਰੁੱਖ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਪੂਸ਼ਪਿਤਕ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਮਗ੍ਰਹ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਖਰੋਚਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀਆਂ। ਉਥੇ ਰਿਸ਼ਭ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁੰਜਰ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਅਗਸਤ੍ਯ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਆਲਯ ਸੀ। ਉਥੇ ਵਿਮਲਾ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਅਜੈਯ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਦੈਤ੍ਯ ਨਾਥ ਨੇ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ ਮਹਾਸੇਨ ਪਹਾੜ, ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ ਪਹਾੜ, ਚਕ੍ਰਵਾਨ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਵਾਰਾਹ ਪਹਾੜ ਵੀ ਸਨ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਸ਼ੁਭ ਨਗਰੀ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜੋਤਿਸ਼ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਕਪਟੀ ਨਰਕ ਦਾਨਵ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਮੇਘਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹਾੜ ਹੋਰ ਸਨ। ਉਥੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਕ੍ਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ। ਉਥੇ ਹੇਮਗਰਭ, ਮਹਾਸੇਨ, ਮੇਘਸਖਾ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ਼ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੈਤ੍ਯ ਦੇ ਕੰਬਣ ਨਾਲ ਡੋਲ ਗਏ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਵੈਖਾਨਸਾ ਸਰੋਵਰ ਸੀ, ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ, ਜੋ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ, ਉੱਤਮ ਨਦੀ ਕੁਮਾਰੀ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਹਿਮ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸੀ, ਸਨ। ਉਥੇ ਉਸ਼ੀਰਬੀਜ ਪਹਾੜ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਭਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹਾੜ ਵੀ ਸਨ। ਦੇਵਾਭਾ, ਰੇਤਲਾ ਪਹਾੜ, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਓਥੇ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਖੇਤਰ, ਲੋਕ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਾਨਵ ਦੇ ਕੰਬਣ ਨਾਲ ਡੋਲ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਕਪਿਲ ਅਤੇ ਵਿਆਘ੍ਰਵਾਨ ਕੰਬ ਗਏ; ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਡੋਲ ਗਏ। ਹੋਰ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਮੇਘਾ ਨਾਮਕ ਟੋਲੀ, ਜੋ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਡਰਾਊ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਵਧੀ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਬਣ ਨਾਲ ਝੰਝੋੜੇ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਗਦਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗ ਗੱਜਦਾ, ਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕੰਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।