ਜਦੋਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਦੀ ਘੜੀ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਫਲ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਲਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਫਲ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਖਿੜ ਪਏ। ਇਹ ਲਤਾਵਾਂ ਕਦੇ ਖੁਲਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਰੋਂਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ, ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਛੱਡਦੀਆਂ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਡਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਘਰ ਦੇ ਪਸ਼ੂ-ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਤਦ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਰਿਆ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪਾਣੀ ਗੰਦਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਾਲ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੂਜ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ, ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ, ਜਾਂ ਥੱਲੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਬਦਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਤਾਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਧੂ (ਸ਼ਹਦ) ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅਜੀਬ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜੰਗ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਿਆ, ਧਰਤੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਅਜਗਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਲੂ ਛੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਾਰ, ਪੰਜ, ਸੱਤ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਾਗ—ਵਾਸੁਕੀ, ਤੱਖਸ਼ਕ, ਕਾਰਕੋਟਕ, ਧਨੰਜਯ, ਇਲਾਮੁਖ, ਕਾਲੀਆ, ਮਹਾਪਦਮ, ਅਤੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰਸ਼, ਜੋ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਸੇਸ਼, ਅਨੰਤ, ਵੱਡਾ ਨਾਗ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸੱਤ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਪਾਤਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਉੱਥੇ ਦਿਸਣ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਪਾਤਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਬੇ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠ ਚਬਾਉਂਦਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਸੂਰ ਵਰਗਾ, ਖੜਾ ਸੀ। ਗੰਗਾ, ਭਾਗੀਰਥੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਸਰਯੂ, ਯਮੁਨਾ, ਕਾਵੇਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਵੇਣੀ, ਤੁੰਗਭਦਰਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਚਰਮਣਵਤੀ, ਸਿੰਧੂ, ਸੋਣਾ, ਨਰਮਦਾ, ਵੇਤ੍ਰਵਤੀ, ਗੋਮਤੀ, ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ—ਸਭ ਦਰਿਆ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਹਾਕਾਲ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਤਮਸਾ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ, ਸੁਵਰਨਪੁਟਕ, ਲੌਹਿਤਯਾ ਦਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਕਸ਼ਾ ਨਗਰੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਪਿੰਡ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪੁੰਡ੍ਰ ਲੋਕ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਸ੍ਰੁਘਨਾ, ਮੱਲ, ਵਿਦੇਹ, ਮਾਲਵ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕੋਸਲ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਜੀ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਕੈਲਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਲੌਹਿਤਯਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਦਯ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਬੂਤਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਤੇ ਖਿੜਦੇ ਕਰਨਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਅਯੋਮੁਖ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਮਲਯ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤਮਾਲ ਦੇ ਬਾਗ ਸੁਗੰਧੀ ਦਿੰਦੇ, ਇਹ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ। ਸੁਰਾਸ਼ਟਰ, ਬਾਹਲੀਕ, ਸ਼ੂਦਰ, ਆਭੀਰ, ਭੋਜ, ਪਾਂਡਯ, ਵੰਗ, ਕਲਿੰਗ, ਤਾਮਰਲਿਪਤਕ, ਪੌੰਡ੍ਰ, ਸ਼ੁਭ੍ਰ, ਵਾਮਚੂਡ, ਸਕੇਰਲ—all ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਅਗਸਤਯ ਮুনি ਦਾ ਵਾਸ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਸਿਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ, ਅਨੇਕ ਅਚੰਭੇ ਪੰਛੀ, ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਰੁੱਖ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਸਭ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਪੁਸ਼ਪਿਤਕ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਧਨਵਾਨ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਆਰਾਮਗਾਹ ਬਣਿਆ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਸੌ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ, ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਰਿਸ਼ਭ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਖੜਾ, ਤੇ ਕੁੰਜਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਅਗਸਤਯ ਦਾ ਵਾਸ ਸੀ। ਵਿਮਲਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਅਜੈ, ਮਾਲਤੀ, ਭੋਗਵਤੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਸੇਨ ਪਹਾੜ, ਪਾਰਿਆਤ੍ਰ ਪਹਾੜ, ਚਕਰਵਾਨ ਤੇ ਵਾਰਾਹ ਪਹਾੜ, ਇਹ ਸਭ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਨਗਰੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਦਾਨਵ ਨਰਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਮੇਘ, ਜੋ ਘੰਮਕਦੀਆਂ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ, ਉੱਥੇ ਸੀ। ਅਤੇ, ਹੇ ਨਰਪਤੀ, ਉੱਥੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹਾੜ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਰੋਸ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਨਗਰੀਆਂ, ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਜੀਵ—ਸਾਰੇ ਕੰਬ ਗਏ। ਸਿਸਟਮ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਅਲੌਕਿਕ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਦੀ ਆਗਾਹੀ ਦਿੱਤੀ।