ਸਾਰੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਜੀਵ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਯੋਗ ਕੀਤਾ। ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸੂਰਜ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੰਗਤ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਕਾਲਾ, ਬਿਨਾਂ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਧੜ੍ਹ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਾਲੀ, ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੀ ਜੋਤ ਛੱਡੀ। ਪਰਮਾਤਮਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘੇਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਸੂਰਜ ਵਿੱਚੋਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਸੱਤ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਗ੍ਰਹਾਂ, ਸਿੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ; ਸੱਜੇ-ਖੱਬੇ ਵੱਲ ਸ਼ੁੱਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸਨ। ਸ਼ਨੀ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਤੇ ਮੰਗਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਉਲਕਾਪਾਤ ਹੋਇਆ। ਉਲਕਾਵਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਖੁਦ, ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਉਲਕਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਅਸਮੇਂ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਆਏ। ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਫਲ ਲੈ ਆਈਆਂ; ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਵਧ ਗਏ। ਇਹ ਬੇਲੀਆਂ ਖੁਲਦੀਆਂ, ਬੰਦ ਹੋਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਰੋਂਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਧੂੰਆ ਕਰਦੀਆਂ ਤੇ ਭੜਕਦੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਭੈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਜੰਗਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ, ਪਾਲਤੂ ਪਸ਼ੂ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਦਰਿਆ ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਗੰਦਲਾ ਪਾਣੀ ਵਹਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਾਲ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ, ਦਿਸਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਥੱਲੇ ਝੁਕ ਗਏ, ਟੁੱਟ ਗਏ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯੁੱਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਮਹਲ ਦੇ ਉੱਤੇ—ਉਸਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਘਰ ਵਿੱਚ—ਮਧੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅਜੀਬ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਨਜ਼ਰ ਆਏ; ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਸ਼ਕੁਨ ਨਜ਼ਰ ਆਏ; ਧਰਤੀ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠ ਕੰਬ ਗਈ। ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਲੂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਸੱਪ ਚਾਰ, ਪੰਜ, ਜਾਂ ਸੱਤ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸਨ—ਵਾਸੁਕੀ, ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਕਾਰਕੋਟਕ, ਧਨੰਜਯ; ਇਲਾਮੁਖ, ਕਾਲੀਆ, ਮਹਾਪਦਮ, ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ, ਹੇਮਤਾਲ ਧਵਜਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਸੇਸ਼, ਅਨੰਤ—ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਅਡੋਲ ਸੱਪ—ਇਹ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੱਤ ਦੈਤਿਆ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਲਚਲ ਹੋਈ; ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵ ਵੀ ਡੋਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪਾਤਾਲ ਅਚਾਨਕ ਹਿਲਿਆ, ਉਹ ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਹ ਹਿਲਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ; ਫਿਰ ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਸਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੀਆਂ ਹੋਠਾਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਵਾਂਗ, ਚਬਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਗੰਗਾ, ਭਾਗੀਰਥੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਸਰਯੂ, ਯਮੁਨਾ, ਕਾਵੇਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਵੇਣੀ, ਤੂੰਗਭਦਰਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਚਰਮਣਵਤੀ, ਸਿੰਧੂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੇਲਕਾ ਜਨਮੇ ਸੋਣਾ ਦਰਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਪਾਣੀ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਨਰਮਦਾ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਵੈਤਰਵਤੀ, ਗੋਮਤੀ (ਜਿਸਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਛੀਆਂ ਭਰੀਆਂ), ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ; ਮਹਾਕਾਲ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਤਮਸਾ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਹਰ ਜਹਾ ਜਵੇਹਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਸੁਵਰਨਪੁਟਕ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; ਵੱਡਾ ਦਰਿਆ ਲੌਹਿਤਿਆ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਪਹਾੜ। ਕਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਖਾਨਾਂ ਨਾਲ; ਮਗਧ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪੁੰਡ੍ਰ ਲੋਕ। ਸ੍ਰੁਘਨਾਂ, ਮੱਲਾਂ, ਵਿਦੇਹਾਂ, ਮਾਲਵਾਂ, ਕਾਸ਼ੀਆਂ, ਕੋਸਲਾਂ; ਗਰੁੜ ਦਾ ਮਹਿਲ, ਜੋ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮਹਿਲ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ; ਲੌਹਿਤਿਆ ਨਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਉਦਯਾ, ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ; ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਕਰਨਿਕਾਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਅਯੋਮੁਖਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਨਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; ਮਲਯ ਪਹਾੜ, ਤਮਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ। ਸੁਰਾਸ਼ਟਰ, ਬਾਹਲਿਕ, ਸ਼ੂਦਰ, ਆਭੀਰ; ਭੋਜ, ਪਾਂਡਿਆ, ਵੰਗ, ਕਲਿੰਗ, ਤਾਮਰਲਿਪਤਕ; ਪੌੰਡ੍ਰ, ਸ਼ੁਭ੍ਰ, ਵਾਮਚੂੜ, ਸਕੇਰਲ—all ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।