ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸਤਰਾਂ ਵਰਤੇ—ਕ੍ਰੌਂਚ ਅਸਤਰ, ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ, ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕੰਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਕਾਲਾਮੁਦਗਰ, ਅਤੇ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਨਾਸ਼ਕ ਅਸਤਰ, ਫਿਰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ, ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਮਾਇਆ ਅਸਤਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ, ਪਿਆਰਾ ਅਸਿਰਤਨ, ਅਤੇ ਨੰਦਕਾ ਵਰਤਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨੀਂਦ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਗਲ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਰਵੋਤਮ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ, ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਵੀ ਵਰਤਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡੇ ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਾਂਗੂ ਚਮਕਦਿਆਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰਾ ਪਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਹਿਮਾਲਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਡੁੱਬੋਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਣਕਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਫਾਂਸਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਮੁਸਲਾਂ, ਵਜਰਾਂ, ਬਿਜਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਹਥੌੜੇ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਜੂਹੜ, ਪਹਾੜ, ਅਤੇ ਸੌਂ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਵੀ ਸਨ। ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀਆਂ ਫੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮੂੰਹ ਚੀਰੇ ਹੋਏ, ਰੂਪ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਚੀਨੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਤੰਤ੍ਰ ਅੱਗ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਭੜਕ ਗਈ, ਪਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਅੱਗ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਥੰਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਜਾਦੂ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰਾ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਏ। ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ; ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਮੱਥਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਏ। ਹੁਣ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਦੁਨੀਆਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ। ਆਵਹ, ਪ੍ਰਵਹ, ਵਿਵਹ, ਸਮੀਰਣ, ਪਰਾਵਹ, ਸੰਵਹ, ਉਦਵਹ ਅਤੇ ਪਰਿਵਹ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਵਾਯੂ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਹੀ ਉਹ ਗ੍ਰਹਿ ਹਨ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਯੂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦਰਮਾ ਆਪਣਾ ਜੋੜ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ (ਚੰਦਰਮਾ), ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਉਡੀਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵੱਡਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਬਿਨਾਂ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਧੜ੍ਹ ਦਿੱਸਿਆ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਾਲਾ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਛੱਡਿਆ। ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘਿਰਦੇ ਰਹੇ; ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਖੰਭ। ਗ੍ਰਹਿ ਸਿੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਚੰਦਰਮਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ, ਵਾਮ ਅਤੇ ਦਹਿਨ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸਥਿਤ ਹਨ। ਸ਼ਨੀ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਮੰਗਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਸਿੰਗ, ਜਿਹੜੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਿ ਹਨ। ਚੰਦਰਮਾ ਆਪਣੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ-ਅਜੀਵ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਰੋਹਣੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਰਹੂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਲਕਾਵਾਂ ਚੰਦਰਮਾ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਕਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ। ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਅਣਮੌਸਮ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਆਏ। ਲਤਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਫਲ ਲੈ ਆਈਆਂ; ਫਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਰ ਫਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਖੁਲਦੀਆਂ, ਬੰਦ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਰੋਂਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਧੂੰਆ ਛੱਡਦੀਆਂ ਅਤੇ ਭੜਕਦੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਘਰੇਲੂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ। ਜਦ ਜੰਗ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਉਲਟੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਦਲਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦੀਆਂ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਮਹਲ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਖਜਾਨੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮਧੁ (ਸ਼ਹਦ) ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸੰਕੇਤ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਜੀਬ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦਿੱਸੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਨਿਕਲੇ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਹੇਠਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।