ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕ੍ਰੋਧ, ਇੱਛਾ, ਖੁਸ਼ੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਇਸ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੋ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾੳਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਨਰਸਿੰਘ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗੂੰ ਦਹਾੜ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਉਜੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ—ਡੰਡਾ ਅਸਤਰ, ਡਰਾਉਣਾ ਕਾਲਚਕ੍ਰ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਚੱਕਰ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਾਮਹ ਦਾ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਅਸ਼ਚਰਜਯੁਕਤ ਵਜਰ, ਅਤੇ ਸੁੱਕੇ-ਤਰੀਏ ਵਜਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੌਦਰ ਅਸਤਰ, ਭਾਰੀ ਭਾਲਾ, ਕੰਕਾਲ, ਗਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਿਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮ ਅਸਤਰ ਵੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਯਣ ਅਸਤਰ, ਇੰਦਰ ਅਸਤਰ, ਅੱਗ ਅਸਤਰ, ਬਰਫ ਅਸਤਰ, ਹਵਾ ਅਸਤਰ, ਮਥਣ ਅਸਤਰ, ਖੋਪਰੀ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਦਾਸ ਅਸਤਰ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਭੁਲਾਵਾ, ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੰਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਕਾਲਮੁਦਗਰ, ਅਤੇ ਤਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਨਾਸਕ ਅਸਤਰ, ਭੁਲਾਵਾ, ਅਸ਼ਚਰਜਕਾਰੀ ਮਾਇਆ ਅਸਤਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਸੀਰਤਨ ਅਤੇ ਨੰਦਕ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨੀਂਦ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ, ਅਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੋਕਣ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਨਰਸਿੰਘ ਵਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਸਮਗਰੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਹਿਮਾਲਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸੀ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਣਕਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਲ ਭਾਲੇ, ਫੰਦੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਮੁਸਲ, ਵਜਰ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਾਰੂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਲੈ ਕੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਕੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਢੋਲੇ, ਪਹਾੜ, ਸੌਂ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਵੀ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਦੇ ਫੜ ਕੇ, ਮਹੇਂਦਰ ਅਤੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਚੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਦੰਦ, ਰੂਪ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਚੀਨੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਜਾਦੂਈ ਅੱਗ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੜੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਅੱਗ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਹ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਾਦੂ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦਾਨਵ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰਾ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੈਤਿਆ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਨਰਸਿੰਘ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਤਿਨ੍ਹਾ ਭਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਭਾਲ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਦੈਤਿਆ—ਹਿੰਮਤ ਹਾਰ ਕੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਲਾ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਆਵਹ, ਪ੍ਰਭਵਹ, ਵਿਵਹ ਅਤੇ ਸਮੀਰਣ ਹਵਾ, ਪਰਾਵਹ, ਸੰਵਹ, ਉਦਵਹ ਅਤੇ ਪਰਿਵਹ—ਇਹ ਸਤੋਂ ਮਰੁਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ ਉਪਸਥਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਯਾਤਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੋੜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੂਰਜ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਹਨੇਰਾ, ਸਿਰ-ਵਿਗੜ੍ਹ ਤਣ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਕਾਲਾ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੇਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਵਿੱਚੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਤ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਲੰਮੇ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਗ੍ਰਹ, ਜੋ ਸਿੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਸੋਮ (ਚੰਦਰਮਾ) ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ; ਤੇ ਵਾਮ ਤੇ ਦਹਿਨੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁੱਕਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਸ਼ਨੀ, ਲਾਲ ਚਟਕਦੇ ਹੋਏ ਮੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿੰਗ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਗ੍ਰਹ ਹਨ; ਚੰਦਰਮਾ ਆਪਣੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜਾਨੀਆਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਰੋਹਣੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਲਕਾਵਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਲਹੂ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਉਲਕਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਅਣਸਮੇਂ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਲੈ ਆਏ।