ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਉਪਸਥਿਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਆਪ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਨਾਰਸਿੰਘ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ ਨਾ ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਕਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਇਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਪਰਮ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਭਯੰਕਰ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।” ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਗੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ, ਹਿਮਾਵਤ, ਪਾਰਿਆਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਰਵਤ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਯਮ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮਰੁਤ, ਦਿਵਿਆ ਗੰਧਰਵ, ਤਪੋਧੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ—all ਇਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਾ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਇਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਵੰਡਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਚਲ-ਅਚਲ ਜੀਵ ਵੀ ਇਥੇ ਹਨ।” “ਤੁਸੀਂ, ਅਸੀਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਧਰਮ ਨਾਰਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਇਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਨੁ, ਗ੍ਰਹ, ਯੋਗ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਵਿਪਤੀ ਕਾਲ, ਧੀਰਜ, ਬੁੱਧੀ, ਆਨੰਦ, ਸੱਚ, ਤਪ ਅਤੇ ਸਯੰਯਮ—all ਹਨ।” “ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕ੍ਰੋਧ, ਇੱਛਾ, ਆਨੰਦ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਇਥੇ ਹਨ।” ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਫੜੋ; ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ।” ਇਸ ਆਦੇਸ਼ ‘ਤੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਾਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਨਾਰਸਿੰਘ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਸਭਾ ਹਿਲ ਗਈ; ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਉਜੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਰਸਿੰਘ ‘ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ: ਡੰਡਾ ਹਥਿਆਰ, ਕਾਲਚਕ੍ਰਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਚਕ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ ਲਈ ਬਣਿਆ ਪੈਤਾਮਹ ਹਥਿਆਰ, ਵਿਦਯੁਤ, ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਗੀਲਾ ਵਿਦਯੁਤ, ਰੌਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ, ਭੀਮ ਬਰਛਾ, ਕੰਕਾਲ, ਗਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ, ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਹਥਿਆਰ, ਨਾਰਾਯਣ ਹਥਿਆਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ, ਬਰਫ, ਪਵਨ, ਮਥਣ, ਖੋਪੜੀ, ਸੇਵਕ ਹਥਿਆਰ, ਵਾਪਸੀ ਹਥਿਆਰ, ਕ੍ਰਾਉਂਚ, ਭੁਲਾਵਾ, ਸੁਕਾਉਣ, ਪੀੜਾ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਲਈ ਹਥਿਆਰ, ਕੰਪਨ, ਸੰਘਾਰ, ਵੱਡਾ ਬੰਨ੍ਹਣ, ਅਟੱਲ ਕਾਲਾਮੁਦਗਰ, ਤਪਤ ਹਥਿਆਰ, ਵਿਨਾਸਕ, ਮੋਹ, ਮਾਇਆ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੀਰਤਨ, ਨੰਦਕ, ਨਿਵੇਂਦਰਾ, ਉਮੰਗ, ਪਰਮ ਵਰੁਣ, ਪਾਸੁਪਤ—ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਨਾਰਸਿੰਘ ‘ਤੇ ਸੁੱਟੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ। ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜਲਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਹਿਮਾਲਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਨਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਲੇ, ਫੰਦੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਮੋਸਲ, ਵਿਦਯੁਤ, ਬਿਜਲੀ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਹਥੌੜੇ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਮੋਸਲ, ਪਹਾੜ, ਅੱਗ-ਉਗਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਨਾਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ। ਦਾਨਵ, ਫੰਦੇ ਫੜਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਵਿਦਯੁਤ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਨੋਕਦਾਰ ਦੰਦ, ਰੂਪ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੀਨੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਿਆਂ ‘ਚ ਲਪੇਟੇ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਜਾਦੂਈ ਅੱਗ ਉਗਲੀ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਈ; ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਅੱਗ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਵੱਡੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦੋਂ ਜਾਦੂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰਾ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਡੂੰਘੀ ਤਮਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਏ। ਨਾਰਸਿੰਘ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਯੁੱਧ ‘ਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਤਿੰਨ-ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੱਥਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ, ਤਿੰਨ-ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਗੰਗਾ—ਤਿੰਨ ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ ਨਦੀ—ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਜਾਦੂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਦੈਤ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਏ। ਹੁਣ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਆਵਹਾ, ਪ੍ਰਵਹਾ, ਵਿਵਹਾ, ਸਮੀਰਣ, ਪਰਾਵਹਾ, ਸੰਵਹਾ, ਉਦਵਹਾ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਹਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਿਪਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਵਾ ਦੇ ਰੂਪ—ਚਲਣ ਲੱਗੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਮਰੁਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ, ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਉਹ ਗ੍ਰਹ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਸਮੇਂ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।