ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੀਆ, ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਭੋਜਨ-ਪਾਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰੁੱਖ ਸਦਾ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹਰ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਰਸਾਲੇ ਫਲ ਲਟਕਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਗਰਮੀ ਹੋਵੇ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਹਾਜ਼ਰ; ਜਿੱਥੇ ਠੰਢ ਹੋਵੇ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਨਰਮ ਕਲੀਾਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਈਆਂ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਫੁੱਲ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਫਲ ਸਨ—ਕੁਝ ਠੰਢੇ, ਕੁਝ ਗਰਮ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੇ ਸਭਾ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ pavittar ਸਨਾਨ-ਸਥਾਨ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ, ਸਫੈਦ ਕੁਮੁਦਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਸੌ-ਪੰਖੜੀ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਲਾਲ ਕਮਲ, ਨੀਲੇ ਕੁਮੁਦ, ਜਲ-ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੋਖੇ, ਮਨੋਹਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਸਨ। ਜਹੀਲਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਬਤਖਾਂ, ਚਕ੍ਰਵਾਕ, ਸਾਰਸ, ਬਾਜ਼ ਤੇ ਸਾਫ਼-ਚਿੱਟੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਬੇਲਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖਦਿਰਾ, ਵੇਤਸ, ਅਰਜੁਨ, ਆਮ, ਨੀਮ, ਆਗਾ, ਕਦੰਬ, ਬਕੁਲ ਤੇ ਧਾਵਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਦਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਪਾਟਲਾ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ, ਹਰਿਦ੍ਰੁਵਾ, ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚੰਪਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿਚ ਆਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਖਿੜਦੇ ਰੁੱਖ ਮੰਡਪ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ—ਇਲਾ, ਕੁਭਕਾ, ਕਾਂਕੋਲਾ, ਲਵਲੀ, ਤੇ ਕਰਨਪੂਰਕ। ਉਥੇ ਮਧੂਕ ਤੇ ਕੋਵਿਦਾਰ, ਲੰਮੇ ਤਾਡ ਰੁੱਖ, ਅੰਜਨ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪਰਣ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੋਖੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹਨ। ਵਰੁਣ, ਪਲਾਸ਼, ਜੈਕਫਲ, ਚੰਦਨ, ਨੀਲ, ਕਮਲ, ਨਿਪਾ, ਅਸ਼ਵੱਥ, ਤੇ ਟਿੰਬੂਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਸਨ। ਪਾਰਿਜਾਤ, ਚਮੇਲੀ, ਭਦਰਦਰਵ, ਅਤਰੂਸ, ਪਿਲੂਕ ਤੇ ਇਲਾਵਲੁਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੰਦਾਰ, ਕੁਰਵਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਕੁਟਜ, ਲਾਲ ਕਰਵਕ, ਨੀਲ ਤੇ ਅਗਰੂਦ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਕਿੰਸ਼ੁਕ, ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖ, ਅਨਾਰ, ਬੀਜਾਪੁਰ, ਕਲੇਯਕ, ਦੁਕੂਲ, ਹਿੰਗ ਤੇ ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਵੱਟੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਖਜੂਰ, ਨਾਰੀਅਲ, ਹਰੜ, ਮਧੂਕ, ਸਤਪਰਨ, ਬੈਲ, ਸ਼ਾਵਾ ਤੇ ਸ਼ਰਾਵਤ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਆਸਨ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾੜੀਆਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲੀ ਰੁੱਖ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਚਕੋਰੇ, ਕਮਲ, ਮਸਤ ਕੋਇਲ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿਚ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਸੋਹਣੇ, ਨਾਪ ਕੇ ਬਣਾਏ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤਖਤ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਣਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਗੰਧਰਵ ਸੁਗੰਧਤ ਰਾਗ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਸਹਜਨਯਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ, ਸੌਰਭੇਈ, ਸਮੀਚੀ, ਪੁੰਜਿਕਸਥਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ, ਰੰਭਾ, ਚਿਤ੍ਰਭਾ, ਸ਼੍ਰੁਤਿਵਿਭ੍ਰਮਾ, ਚਾਰੁਨੇਤ੍ਰਾ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਮੇਨਕਾ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਰਤਕੀ ਤੇ ਗਾਇਕਾਵਾਂ, ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ: ਬਲੀ, ਵਿਰੋਚਨ, ਨਰਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਗਵੀਸ਼ਠ, ਸੁਰਹੰਤਾ, ਦੁੱਖਕਰਤਾ, ਸਮਾਨ ਤੇ ਸੁਮਤੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਘਟੋਦਰ, ਮਹਾਪਰਸ਼ਵ, ਕਰਥਨਾ, ਪਿਥਰਾ, ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ, ਸ੍ਵਰੂਪ, ਵਿਸ਼੍ਵਕਾਇਆ, ਮਹਾਬਲ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ। ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਮੇਘਵਾਸਾ, ਘਟਾਭ, ਵਿਟਰੂਪ, ਜਵਲਨ ਤੇ ਇੰਦਰਤਾਪਨ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਰਚਾ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਵਰ-ਦਾਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਗਨਿ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿੰਘ ਸਮਾਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਾ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਨਾ ਦੇਖੀ ਸੀ। ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਟਲੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹਾਲ ਵਿਚ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਮੰਡਪ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਚੱਕਰ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਨਰਸਿੰਹ ਵਾਂਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਵੇ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ, ਉਸ ਸਿੰਘ-ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਦੇਖ ਲਿਆ।