ਜਦੋ ਉਹ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਸਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ' ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਂਟੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਇੰਦਰ, ਆਪ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੂਤ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਝੰਡਾ, ਅਤੇ ਸੁਰਲੋਕ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—'ਤਾਰਕਾਸੁਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੋ ਚਾਹੁ ਕਰ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ।'" "ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੁਸਟ-ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਮ-ਹੀਣ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਦਾਨਵ ਨੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਹੈ। ਪਰ, ਤੂੰ ਅਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।" ਦੂਤ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਇਥੇ ਇੰਝ ਬੋਲਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰੇ। ਹੁਣ, ਸਕੰਦ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਸ਼ਗੁਨ ਵੇਖੇ—ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧੂੜ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾਵਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨ, ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁਖੜੀਆਂ ਮੁਰਝਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਨਰਕ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਉਸਨੇ ਵੇਖੇ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਦਰੋਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਰਕਸ਼ ਧੁਨਾਂ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਿੰਮਤ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਸਜ ਗਿਆ। ਫੌਜ ਉੱਚੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਰਮਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਯ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵ-ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਲ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਇਹ ਨਵਾਂ ਯੋਧਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ?" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਨਿਪੁੰਨ ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿਲ-ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਉਹ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ, "ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਉਸ ਅਤੁੱਲਯ ਯੋਧੇ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਕਾਂਤੀ ਜਿਉਂਦੀ ਜਵਾਲਾ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖਿੜੇ ਮੁਖੜਿਆਂ 'ਚ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" "ਮਹਾਸੇਨ, ਜੋ ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਲਈ ਅਗਨਿ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮੋਰ-ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਿਰਟਾਂ ਨੇ ਛੂਹਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" "ਜਿਸਦਾ ਮਸਤਕ-ਮਣੀ ਨਵੇਂ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੁਚੱਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੰਡਕ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੈਤ-ਵੰਸ਼ ਲਈ ਅਣਸਹਿਣਾ ਅਗਨਿ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" "ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਕੰਦ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਭ ਦੈਤ-ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ ਇਕ ਬੱਚੇ ਦੁਆਰਾ ਮੌਤ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਦਾ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸਕ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਮਹਲ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਆਦਿ ਦੈਤਿਆਨ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਸੇ ਡਰੇ ਤੇ ਹੱਕ-ਬੱਕ ਹੋਏ, ਚਿੰਤਿਤ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਭੱਜ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਮਾਰਨ ਜਾਵਾਂ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਅਸਪ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਚਲੋ, ਦੌੜੋ, ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੋ, ਉਸਨੂੰ ਫੜੋ!" ਤਦ ਤਾਰਕਾਸੁਰ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੁੰਡਿਆ, ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੋਈ ਖੇਡ ਹੋਵੇ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਭੇਜ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?" "ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਛੋਟੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਵੀ ਘੱਟ ਹੈ।" ਪਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਸੁਣ ਤਾਰਕਾ, ਇਥੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਥ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਡਰ ਵਿੱਚ।" "ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਅੰਕ, ਛੋਟਾ ਸੱਪ ਵੀ ਖਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਵਾਂ ਸੂਰਜ ਵੀ ਵੇਖਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਬਚਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਜੈਯ ਹੋਂ।" "ਮੰਤਰ ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਦੈਤ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾਅ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਗਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਉਸ ਘਾਤ ਨਾਲ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਹਿਲ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਬ ਪੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੇਰਾ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ।" ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਆਦਿਕ ਦੈਤਿਆਨ ਕੰਬ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਦੈਤ-ਪ੍ਰਧਾਨ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਪਏ, ਪਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁੰਡਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਅਣਛੁੱਠਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਅਤੇ ਦੈਤ-ਪ੍ਰਧਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਬਣੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਤੇ ਸਕੰਦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਨਾਦ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।