ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਵਧਾਈਆਂ ਤੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਵੇਂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੁਮਾਰਾ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ ਗਾਇਆ: "ਕੁਮਾਰਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਕੰਦ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸਦੀ ਜੋਤ ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ; ਗੁਪਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਪਰਮ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੋਰ ਦੀ ਰਥ ਤੇ ਸੁਭਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਣ ਵਾਲੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਦਿਲੇਰੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਘੰਟੀ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ ਕੁਮਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰਦਾਨ ਦੇਵਾਂ? ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹੋ। ਭਾਵੇਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਗੁਹਾ ਕੋਲ ਅਰਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: "ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੁਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਅਜੇਤ, ਭਿਆਨਕ, ਬੁਰੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ, ਸਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਡਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਲਈ ਅਜੇਯ ਹੈ, ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।" "ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੁਕਾ ਦੇ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤਾਰਕਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੰਟਕ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਕੋਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤਿੱਖੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਦੂਤ, ਜਦ ਤਕੜੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਸੁਰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।" "ਤਾਰਕਾਸੁਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਰ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਪ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਗਭਗ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਅਸਥਿਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਮੰਦ-ਮਨ, ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਦ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ: "ਇੰਦਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਬੋਲਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਹੁਣ ਸਕੰਦ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਉਸਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਮਾੜੇ ਸ਼ਗੁਨ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਨਾਸ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਸਨ: ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਤੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰ੍ਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਬ, ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਣੇ, ਤੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦਾ ਮੁਰਝਾਉਣਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਾੜੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸੀ ਵੇਲੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ ਨਾਲ ਮਹੋਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਫੌਜ ਉੱਚੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਯਕ-ਪੁੱਛੀਆਂ ਚਮਚਮਾਉਂਦੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਢਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਿਆਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਕੁਝ ਘਬਰਾਇਆ ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: "ਇਹ ਕੌਣ ਨਵਾਂ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ?" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਸਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਉਸ ਅਦਵਿੱਤੀਯ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਜੋਤ ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖਿੜਦੀਆਂ ਹਨ—ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" "ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਮਹਾਸੇਨਾ! ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਤੀ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਮੋਰ-ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖ ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਕੁਟਾਂ ਦੀ ਛਾਪ ਲਏ ਹੋਏ ਹਨ!" "ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦਾ ਸੀਸ-ਮਣੀ ਨਵੇਂ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਡੰਡਕਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਸਹਿਣਯ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ!" "ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ-ਪਤੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ!" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਿਵਿਆ ਭਟਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਾਲਨੇਮੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਭੱਜ ਜਾਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਅਛੂਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਜਾਓ, ਭੱਜੋ, ਫੜੋ ਇਸਨੂੰ! ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੋ!" ਜਦ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਮੁੰਡਿਆ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੋਈ ਖੇਡ ਹੋਵੇ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਭੇਜ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ?" "ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੈ।" ਪਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ।