ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਖੜੇ ਉੱਤੇ ਲਾਜ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਵੀਰਕਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਵੀਰਕਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਬਰਫੀਲੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਾ ਨਾ ਰੱਖੀਂ; ਇਹ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਮੈਨੂੰ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਘਟਨਾ ਜਾਣਿਆਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਸਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।” ਫਿਰ, ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਤੇ ਨਖ ਰਤਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਸਤਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕਟਾਂ ਨੇ ਸਜਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਾਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਝੁਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਿਵੇਂ ਜਗਤਪਤੀ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ੇਖਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਾਰਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯੋਗ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਅੰਧਕ ਦੇ ਕੁਟੰਬੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ—ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ। ਤੇਰੇ ਚਿੱਟੇ ਜਟਾਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਭੈੰਕਣ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਨਾਸਕਾਰੀ ਹੈਂ; ਜੋ ਭਗਤ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੀ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਦਵਿੱਤੀਯ, ਅਜਿੱਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੜ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਮੌਜਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ—ਹੇ ਭੈੰਕਣੀ, ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਵੇਂਗੀ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਰਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਲਈ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਜਦ ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਇੰਝ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਵੀਰਕਾ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਬਲਿਦਾਨੀ ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਸੋ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖੋ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿਚੋਂ ਜਾ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲਿਆ—ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਅੱਧਾ ਬੀਜ ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਕੀ, ਜੋ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਬਚ ਗਿਆ। ਲਾਜ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ; ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਬਾਕੀ ਅੱਧਾ ਬੀਜ ਪੀ ਲੈ।” “ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਾਈ, ਹੁਣ ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹ ਤੇਜ ਬੀਜ ਪੀ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬੀਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਿਭੂ ਨਿਕਲੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮਹਾਨ ਬੀਜ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਕਈ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਝੀਲ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਉੱਗਿਆ ਹੈ। ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਗਈ; ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਫਿਰ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵੱਲ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਹ ਕਮਲ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀਵਾਂਗੀ।” ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸੱਜਣੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਮੁਖ ਵਾਲੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ?” ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅਸੀਂ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।” ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਐਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਲ ਹੋਣ, ਐਸਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘ-ਚੁੰਘ ਕੇ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇੱਕ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ—ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਨਿਕਲਿਆ। ਇੱਕ ਅਦਭੁੱਤ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕਾਰੀ ਸੀ, ਕਈ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਸੈਨਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ—ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਅੱਗ; ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਕੁਮਾਰਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।