ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਮੁੜ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਐਸਾ ਕਿਹੜਾ ਵੱਸਤੂ ਹੈ ਜੋ ਅਤਿਆਸਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਸਕਾਂ? ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਤੀ ਆਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੀ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਅਕਸਰ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ 'ਕਾਲੀ' ਕਹਿ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ (ਕਾਲੇਪਨ) ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤਾਂਜੀ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅਰਧ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਬਣਕੇ ਰਹੇਗੀ।" ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਮੜੀ, ਜੋ ਛੱਡੀ ਗਈ, ਭੀਮਾ ਨਾਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੰਟੀ ਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਹੁਣ ਮਾਤਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਨੇਕ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤੈਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੂੜ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਖੜੀ ਹੈਂ।" "ਇਹ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਰੋਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਬੈਠਿਆ ਰਹੇਗਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਪਾਂਚਾਲਾ ਨਾਮਕ ਯਕਸ਼, ਜੋ ਯਕਸ਼ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਥ ਦੇਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸੇਵਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਮਾਤਾ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਮਾਂ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਜਦ ਉਹ ਦਰਵੇਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਈ, ਤਦ ਪਹਾੜਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਦਰਬਾਨ ਵੀਰਕਾ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਠ ਸੀ ਜਿਸ 'ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਆਇਆ ਸੀ।" ਉਹ ਅੰਦਰ ਤਾਂ ਗਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਨੀਲਕੰਠ ਦੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। "ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਣਗਵਾਨੀ ਦਰਵੇਜ਼ੇ 'ਤੇ ਵੇਖੀ, ਤੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਮੇਰਾ ਦਰਬਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ; ਛੇਤੀ ਚਲਾ ਜਾ, ਪਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮਾਤਾ ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" "ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ ਇਸ ਦਰਵੇਜ਼ੇ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਿਆ। "ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਮਹਿਲਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਵਿਚ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਕੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰੋਧੀ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਯਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਵਿੱਧੀ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਗਲਤ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਪੱਤੀ ਆਉਣੀ ਆਸਾਨ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ, ਵੀਰਕਾ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰੱਖੀਂ। ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਾ ਰੱਖ, ਪੁੱਤ। ਇਹ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਅਸਲ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਮਝ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਦਾਖਲ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਸ਼ਾਪ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀਰਕਾ ਜੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ! ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਨੀ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕੀਮਤੀ ਮਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਨਵੇਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇਰੇ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਲੋਕ ਤੈਥੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈਂ, ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਤਪਤੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਅਤੇ ਸੰਤ-ਮੁਨੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਤੇਰੀ ਸ਼ੁੱਧ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਜੈ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਬਣਾ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਅੰਧਕ ਦੇ ਕੂਲਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਤੇਰੇ ਸਫੈਦ ਜਟਾ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਗਲ੍ਹ ਸਿੰਘ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ।" "ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਮਾਤਾ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਛੇਤੀ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।" "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਅਦਵਿਤੀਯ, ਅਜੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਅੱਗ ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੌ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ—ਹੇ ਭਿਆਨਕ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੇਂ।" "ਹੇ ਭਗਵਤੀ, ਜੋ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੋਣ।" ਮਾਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵੀਰਕਾ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ, ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਵੀਰਕਾ, ਦਰਬਾਨ ਵਜੋਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ! ਨੰਦੀਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" ਤਾਂ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗਨਿ ਦੇਵ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਭੇਜਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।