ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਖੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ੂਰੇ ਦਰਬਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਾਖਾ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੂਤ ਮਰੁਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀਰਕ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਅਤੁੱਟ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਗੁਪਤ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਮੌਕਾ ਬਣਿਆ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਰੁਖਾ, ਮੰਦਾ ਤੇ ਨਿਰਦਯ ਬਣ ਗਿਆ।" "ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਜੋ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਮਾਂ ਬਣੇਗਾ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਮਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਨਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਉਹ 'ਵਿਚਿੱਤ੍ਰਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ।" ਜਦੋਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕੀ, ਉਸਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਕ੍ਰੋਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਭਿਆਨਕ, ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਜਟਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੋਟਾ ਸੁੱਕਾ ਸਰੀਰ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਉੱਚੀ ਕਰ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਾਲ ਲਾਲ ਜੀਭ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੰਦ ਤੇੜੇ-ਮੇੜੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਜਬੜੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮੰਨਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਤੁਰ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਅਡਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਫਿਰ ਕੀ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ। "ਮੈਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਰਗਾ ਪਤੀ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ 'ਕਾਲੀ' ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚਲੇ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੈਥੋਂ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣੇਗੀ।" ਫਿਰ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਭੀਮਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੰਟੀ ਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੀਲਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਇਆ ਤੇ ਕਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼ ਹੋਈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੱਖਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੈਂ।" "ਇਹ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਬਣੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਹੇਗਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ। ਇਹ ਯਕਸ਼ ਪਾਂਚਾਲਾ, ਜੋ ਯਕਸ਼ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸਹਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸੇਵਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।" ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਮਗਰੋਂ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਮਾ, ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਦਰਬਾਨ ਵੀਰਕ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਟੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਬੇਲਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਆਖ ਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। "ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੋਂ ਤੁਰ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਰੱਬ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਆਇਆ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰੱਬ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨੀਲਕੰਠ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ, 'ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੇਰਾ ਦਰਬਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ।' ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ; ਤੁਰ ਜਾ, ਸਿਰਫ਼ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੁੰਵਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਨਾ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਸੀ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀਰਕ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਅਕਸਰ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਇਮ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਭੁੱਲ-ਭੁਲੇਖੇ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵੀਰਕ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਲਜਾ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ, ਵੀਰਕ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਾ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੰਗਤ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰੀਂ; ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗਤ ਮੈਨੂੰ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਅਸਲ ਘਟਨਾ ਜਾਣਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਰਾਖਸ਼ ਸੀ, ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਸਨ।" "ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਕ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। "ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਨਖਤਰੇ, ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਵਿਚ ਜੜੇ ਕ਼ੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਮਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਝੁਕਿਆਂ ਅਤੇ ਨਵਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੈਰੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣਿਆਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।