ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਨੇ “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ” ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਮਾਂ, ਜੋ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਮਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰੇ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਲਏ। ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਰਹੀ, ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹੀ; ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਫੂਲ ਤੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੀ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ, ਜਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਬੜੀ ਤਾਕਤਵਰ ਅਸੁਰ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਂਧਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਕੇ, ਬਾਕਾ ਦਾ ਵੀਰ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਉਭਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਆੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰੀ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਸਕ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਖੁਦ ਵੀ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਆਂਧਕਾਸੁਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਆਸੁਰ ਆੜੀ ਨੇ ਵੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?” ਆਸੁਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਭੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਦੇਹ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੌਤ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਤਦ, ਆਸੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲੇ, ਤਦ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਰਹਾਂ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਬਦਲੇਗੀ, ਤਦ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਦੇ ਉਪਾਏ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਵੀਰਕਾ ਦਰਬਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਆੜੀ ਨੇ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਇੱਕ ਛੀਕ ਵਿਚੋਂ ਘੁੱਸ ਕੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਮਾ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਕਲਪਨ ਰੂਪ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਗਿਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਬਣਾਇਆ, ਹਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਟੱਲ, ਵਜਰਦੰਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਨਾਲ, ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਆਸੁਰ ਨੇ ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗਿਰੀਸ਼ਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖਿਆ। ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗਿਰੀਸ਼ਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਮਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਜਾਂ ਬਣਾਵਟੀ?” “ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇਛਾ ਜਾਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਈਂ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰਾ ਘਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਹਨ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਭਰੀ ਸੂਰਤ ਨਾਲ ਆਈਂ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਸੁਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਆਸੁਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਿਮਾਚਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਵਰ ਲੈਣ ਲਈ। ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮੇਨਾ ਵੱਲ ਹੋਈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਦেহ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਵਭਾਵਿਕ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ। “ਇਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਹੁਣ ਆ ਗਈ ਹੈ—ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ?” ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ, ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਘੁੰਘਰਾਲਾ ਕਮਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਅਸੁਰਣੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਾਨਦੰਤ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਬਾਨ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਹੀ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਦੇ ਦੂਤ ਮਰੁਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਲੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ—ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਗੁਪਤ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮੌਕਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਰੁੱਖਾ, ਮੰਦਾ ਅਤੇ ਦਿਲ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਂਗਾ।” “ਇੱਕ ਪਥਰ, ਜੋ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਾਂ ਬਣੇਗਾ; ਇਹ ਵੀਰਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਮਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਕੁਨ ਹੈ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਨਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ‘ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ’ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਹਟਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਗੁੱਸਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਸਿੰਘ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਅਗੇ ਵਧੇ ਹੋਏ ਵਾਲ, ਅਤੇ ਰੁੱਖੀ ਜਟਾਵਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਉੱਚੀ, ਮੂੰਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਵੱਡੇ ਦੰਦ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਜਬੜੇ, ਲਟਕਦੀ ਜੀਭ, ਪੇਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸੁਖ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਸਾਫ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।