ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਿਨਾਕੀਨ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ—ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮੂੜਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭੀ ਖੋਜੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਖ਼ੀਰਕਾਰ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਅਲੰਕ੍ਰਿਤ! ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਹੀ ਮਿਲਿਆ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਤਿੜਕਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਠੱਗਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਰਵਾ, ਹੇ ਜਟਾਧਾਰੀ! ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਧਾਰੀ, ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਭਾਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦ ਚੁਰਾਏ, ਇਹ ਗਵਾਹ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਆਦਿਤਯਾ ਆਪ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਦੋਸ਼ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪ ਮਹਾਕਾਲ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ; ਜੇ ਠੱਗਣ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਗਾਲ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰਾਖ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।" ਉਸਦੇ ਇਹ ਕਹਿ ਜਾਣ ਤੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ—ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਕੰਪਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਸਮੇਤ ਬੋਲ ਪਏ। "ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਐਸਾ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਚੰਚਲਪਨ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕੀ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਨਿੰਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਸੁਭਾਵ ਨਹੀਂ ਵਿਗੜਦਾ; ਪਰ ਮੰਦੇ ਲਈ, ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਅੰਦਰੋਂ ਚੋਟ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।" ਭਾਵੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਈ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਪਰ ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਕਾਰਨ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਤਾਵਲੇਪਨ ਵਿੱਚ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਹਾ: "ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੂੰ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗੀ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਤੂੰ ਪੱਥਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਠੋਰਤਾ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤਿੜਕਣ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਨਾਉਣ ਔਖੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਮੁੜ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੰਦ ਕੱਢ ਆਏ: "ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭਲਾਈਆਂ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਬਣ ਜਾਵਣ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਬਹੁਭਾਸ਼ੀਪਨ, ਰਾਖ ਦੀ ਚਿਕਣਾਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਕਮੀ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਆਈ ਬੋਲੀ ਦੀ ਔਖਾਈ—ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬੋਲਣ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਈ।" "ਤੂੰ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਨਿਡਰ ਹੈਂ; ਨੰਗਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਲੱਜਾ ਰਹਿਤ ਹੈਂ; ਖੋਪੜੀਆਂ ਫੜੀ ਹੋਈਆਂ ਨੇ, ਇਸ ਲਈ ਦਇਆ ਰਹਿਤ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਤਾਂ ਕਦੇ ਦੀ ਚਲੀ ਗਈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ ਮਹਲ ਤੋਂ ਚਲ ਪਈ; ਜਦ ਮਾਤਾ ਚਲ ਪਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਹੋਹਲਾ ਕੀਤਾ। "ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?"—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੀਰਕਾ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ, ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਵੀ ਦਿਉ।" "ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਕੂਦ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਪੁੱਤਰ, ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ; ਨਾ ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਇਕ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਸੁਣ: ਮੈਨੂੰ ਹਰੀ ਵਲੋਂ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅਚੰਭੇ ਅਤੇ ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ 'ਗੌਰੀ' ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਥਾਂ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂ, ਤੁਰੰਤ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀਂ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਯੋਗ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਰਾਂਗੀ।" "ਠੀਕ ਹੈ," ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਤਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ, ਫੌਰਨ ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰਾਖੀ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸੀ ਕੁਸੁਮਾ-ਮੋਹਿਨੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਹਿਮਪੁੱਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। "ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਧੀਏ?"—ਉਸਦੇ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਸੰਜਾਇਆ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਜਣੀ ਨੇ, ਜੋ ਮਾਂ-ਸਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਨਿਦੋਸ਼, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈਂ।" "ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਮਲ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ।" "ਤੂੰ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕੀ ਰਹੀਂ; ਸਦਾ, ਵੱਡੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰੀਂ।" "ਜਦ ਤੀਰਧਾਰੀ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਆਉਣ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸੀਂ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਯੋਗ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਸਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ, ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ ਕਾਰਜ ਸੌਂਪ ਗਈ।