ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਰਿਰਾਜਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵੀਂਰਕਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਵਿਜਯਾ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀਂਰਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਆ ਵੀਂਰਕਾ! ਤੇਰੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਦੇਵੀ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪਥਰ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਛੱਡ ਦੇ।" ਫਿਰ ਵੀਂਰਕਾ, ਵਿਜਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਹਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਨੇ ਮਿੱਠੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬੱਚੇ, ਇਹ ਤਾਜਾ ਵਗਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁਂ ਪੀ ਲੈ।" ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, "ਆ, ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਂਰਕਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਗਲ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਉਹਨੂੰ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਰਪੱਟੀਆਂ, ਪਾਇਲ, ਕਮਰਬੰਦ, ਉੱਤਮ ਰਤਨਾਂ, ਬਾਂਹਬੰਦ, ਕੀਮਤੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਨਰਮ-ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚੂੜੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਪਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਚੁਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗੋਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੇਡ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ; ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਾ, ਖੱਡਾਂ ਤੋਂ ਬਚ। ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹਨ।" "ਬੱਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਬਾਘ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾ। ਜਿੱਥੇ ਖਤਰਾ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ, ਹੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਚੌਕਸ ਰਹਿਣ। ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਪੁੱਤਰ ਮ muskra ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਮਾਂ ਨੇ ਆਪ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਚੂੜੀ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਲਾਲ ਟਿਕਿਆਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ; ਤੇ ਇਹ ਨਾਜ਼ੁਕ ਜਾਸੂਮ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਈ, ਮਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਾਈ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ "ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗਾ," ਉਹ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਖੇਡਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਗਣ-ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਪੱਛਮ, ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਿਆ; ਤੇ ਗਿਰਿਰਾਜਾ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੀਂਰਕਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਖੇਡਦਿਆਂ ਜਾਲੀ ਵਾਲੀ ਖਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। ਇਥੇ, ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕੌਣ ਅਜਿਹਾ ਮੂਰਖ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮਾਸ, ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭੰਡਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮੁਕਟਧਾਰੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ? ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਤਲਵਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੁਕੀਲੀ, ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ? ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ?" "ਇਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ; ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਫਾਂਸੀ ਹੈ, ਕੌਣ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਹੈ? ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਕਰੋ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥਿਓ, ਥੰਮ ਜਾਓ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀਂਰਕਾ, ਰਖਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੁਹਾਂਡੇ ਤੇ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੀ ਰਹਿਣ।" "ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਜਰਨੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ, ਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਪੁਖਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਨਾਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਵੇ—ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ।" ਮੰਦਰ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਯੋਗ। ਮੰਦਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁਹਾਵਣੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਸੂਮ, ਮੋਮ, ਨਰਮ ਕੋਪਲੇਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਵਿਦੂਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਪਲਕ-ਝਪਕ ਵਿੱਚ ਵੀਂਰਕਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ, ਐਸਾ ਮੰਗਲਮਈ ਪਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਉਹ, ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਵੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਲ ਵੇਖਣ ਦਾ ਆਨੰਦ, ਦਿਵ੍ਯ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਦਹਾੜਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਜਹਿੜੀਆਂ ਜਵਾਹਰਾਤ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਗਵਾਹ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਖਿੜੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਠੇ ਹਿਰਣ ਟਹਿਲਦੇ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਪਖਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ, ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਉਹ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਗਣਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ, ਗਾਈਆਂ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੂਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ, ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਮਜਬੂਤੀ ਵਿਖਾਉਂਦਾ। ਯਾਦਗਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਜਦ ਸੂਰਜ ਮੇਰੂ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ: ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ, ਦਿਨ ਪਿੱਛੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਣ, ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਟੇਢੇ ਦਿਲ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟ ਲਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਿਸਤਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਫਣੀਆਂ ਦੇ ਜਵਾਹਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਪਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮਣੀਆਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਵਾਹਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਖੇਡ-ਤਮਾਸ਼ੇ ਦੀ ਸੁਹਣੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀ ਛਤਰੀ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਚ ਪਾਈ, ਖੜੀ ਸੀ, ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮੁਕਟਧਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗਿਰਿਰਾਜਾ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ, ਖੇਡ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਕੁਮਾਰੀ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਕੀ ਇਹ ਚਿੱਟਾ ਸੱਪ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਚੰਦਨ ਲੱਗੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਜਾਂ ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਢੱਕਿਆ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਰਾਤ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਖਾਮੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ?