ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਅਸਥਾਨ ਹੋਣ, ਰਸਤੇ, ਉਜੜੇ ਬਾਗ ਜਾਂ ਘਰ। ਇਹ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਗਲਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ। ਕੋਈ ਤਾਪ ਪੀਦੇ, ਕੋਈ ਝੱਗ, ਕੋਈ ਧੂੰਆਂ, ਕੋਈ ਮਧੁ; ਕੋਈ ਚਰਬੀ ਖਾਂਦੇ, ਕੋਈ ਲਹੂ ਪੀਦੇ, ਕੋਈ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਏ ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਕੁਝ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜ਼-ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹਰੇਕ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਮਈ ਹੈ, ਮੁੰਜਾ ਘਾਹ ਦੀ ਲਟਕਣੀ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੰਚਲ ਹੈ। ਉਹ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਇਆ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੀਆਂ ਝਾਂਝਰਾਂ ਵਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣਦਾ? ਤਦ ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਵੀਰਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਦਭੁਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਾਂਗੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ?" ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ। ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਮਾਂ ਵਜੋਂ, ਵੀਰਕਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਬਤ-ਕਨਿਆ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਵਿਜਯਾ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹਿੰਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀ ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵੀਰਕਾ, ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ, ਵੀਰਕਾ! ਤੇਰੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਦੇਵੀ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਥਰ ਛੱਡ ਦੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਜਯਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਹਲ ਦੀ ਛਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਸਤਨ ਮਿੱਠੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਤਾਜਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਪੀ ਲੈ।" ਮਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, "ਆ, ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੀਰਕਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਗਲ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਗਲ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੂੰਘਿਆ, ਹੱਥ-ਪੈਰ ਤੇ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬਣਾਈਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ, ਪੈਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ, ਬਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਗਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਨਰਮ ਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਕੰਗਣਾਂ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਪਹਿਨਾਈਆਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਰੀਰ-ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗੋਰੋਚਨਾ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਖੇਡ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ; ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲ, ਖੱਡਾਂ ਤੋਂ ਬਚ। ਪਰਬਤ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਈਂ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉਥਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ੇਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਖਤਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ, ਹੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰੀ ਹੋਏਗੀ।" ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵੀਰਕਾ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਤਰਿਆ, "ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਲਾਲ ਟਿਕਿਆਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕੰਗਣ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਇਹ ਨਰਮ ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ।" ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗਾ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਪੱਛਮ, ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਪਰਬਤ-ਕਨਿਆ, ਮਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਹਿਰਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀ ਵਿਚੋਂ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਕੌਣ, ਜੋ ਮੂੜ, ਭਟਕਿਆ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਸ, ਮਲ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭੇਦ ਵੇਖੇ, ਜਿਥੇ ਚੰਦ੍ਰ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ? ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਤਲਵਾਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤੀਖੀ ਹੈ, ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ? ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ?" ਇਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰੱਸਸੀ ਹੈ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਬੰਨਣਾ ਹੈ? ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਕਰੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥਿਓ—ਥੰਮ ਜਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦ ਵੀਰਕਾ, ਰਖਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਰਹਿਣ।" ਉਹ ਜਲਪਾਤਾਂ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗੇ, ਨਾ ਘਣੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਵੇ—ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਸਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਮੰਦਰ ਦੀ ਘਾਟੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤਾਲਾਬ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚਮੇਲੀ, ਇੰਦਰ-ਪੁਸ਼ਪ, ਨਰਮ ਕੋਪਲਾਂ ਤੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ, ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀਂਦੀਆਂ। ਪਰਬਤ-ਕਨਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦੀ, ਪਲਕ ਛਪਕਣ ਜਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਉਹ, ਐਸਾ ਉਤਮ ਪਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਕਦੇ ਰੱਜਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਸੀ। ਹਰ ਪਲ ਉਸ ਲਈ ਦੇਖਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ, ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਦਹਾੜ ਗੂੰਜਦੀ, ਜੜਾਊ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਮ੍ਰਿਗ ਚਰਦੇ, ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ, ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਉਹ ਖੇਡਦਾ—ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੰਡਦਾ, ਗਣੇਸ਼, ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਂਦੇ, ਉਹ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਗਊਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਢਲਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਪਰਬਤ ਦੂਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਜਾਪਦਾ, ਅਟੁੱਟ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਖਾਉਂਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਵਿਘਨਾਸਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਮੇਰੂ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਥਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਿਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਥੱਲੇ ਜਾਂਦਾ।