ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮਾਰਗ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਪਦੰਡ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ ਉਚਾਰਨ ਕਰਣ ਲੱਗੀ। ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਵਸੇਬੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਕੂਆਂ ਬਣਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਬੂੰਦ ਲਈ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗਾ। ਦਸ ਕੂਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਤਲਾਬ ਹੈ, ਦਸ ਤਲਾਬਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ, ਦਸ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਦਸ ਧੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੈ। ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਪਦੰਡ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਲ ਵਾਪਸੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਕੁਲਵਤੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਨਾ ਮੁੜੇ; ਉਹ ਇਕ ਐਸੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ ਜੋ ਮੋਹਕ ਗੁੰਬਦਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਕਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਚੌਬਾਰਿਆਂ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਮੋਹਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਕਿਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਧੁਰ ਧੁਨੀਆਂ, ਤੇ ਮੋਮਬੱਤੀਆਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਿਆਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਮੋਰਣੀਆਂ ਤੇ ਚੁਸਤ ਨਾਰੀਆਂ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਸਤੰਭ, ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਵਿਘਨ ਸੀ। ਉਥੇ, ਪਦਮਰਾਗਾ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਤੋਤਿਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੀਲੇ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਦੇ ਪਾਟ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੱਪੜੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਹਰਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੁਚਿਤ੍ਰਾ ਹਾਸ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਿਯ ਗਣੇਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ austerity, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਨਾਂਵਾਂ ਤੇ ਤੀਰਥ-ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੁਸੰਘਟਨਾ, ਸਿਰਜਣ ਤੇ ਲੀਨਤਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਚੰਦਰਮਾ, ਇੰਦਰ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖਰਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਕੋਈ ਪਤਲਾ, ਕੋਈ ਲੰਮਾ, ਕੋਈ ਨਿੱਘਾ, ਕੋਈ ਮੋਟਾ, ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲਾ, ਕੋਈ ਬਾਘ ਦੇ ਮੁਖ ਵਾਲਾ, ਕੋਈ ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਭੇਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ, ਕਦੇ ਮ੍ਰਿਦੁ, ਕਦੇ ਭਿਆਨਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ। ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਕਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਕੋਈ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਚਮੜੇ, ਕੋਈ ਨੰਗੇ, ਕੋਈ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਗਾਂ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨ, ਕਈ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ, ਪੇਟ, ਪੈਰ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ। ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਕੋਈ ਅਸਧਾਰਣ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਲੰਦੇ, ਵੀਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਚ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਗਣੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿੰਨੀ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਕੀ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਣੇਸ਼ ਕਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤੱਬਾਂ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਤੀਰਥਾਂ, ਰਸਤਿਆਂ, ਉਜਾੜ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਇਹ ਅਸੁਰਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਪਾਗਲਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਕੋਈ ਤਪਸ਼ ਪੀਦੇ, ਕੋਈ ਫੇਨ, ਕੋਈ ਧੂੰਆਂ, ਕੋਈ ਮਧੁ; ਕੋਈ ਚਰਬੀ, ਕੋਈ ਲਹੂ, ਕੋਈ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦੇ, ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਕੋਈ ਤਪੀਸੀਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਕੋਈ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਖਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਮਾਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮੁੰਜ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧੀ, ਮੂੰਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚੰਚਲ ਹੈ। ਉਹ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਤੇ ਕਾਲੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਤੇ ਘੰਟਾ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ?" ਸ਼ਰਵਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਵੀਰਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਦਭੁਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਨਾਥ, ਤੇ ਸਭ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਤ।" ਮਾਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰੀ, ਮੈਂ ਚਿਰ ਤੋਂ ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਕਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ?" ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵੀ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।