ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਤੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਵਰੁਣ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਂਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਅਨੇਕਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੀ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ। ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅੱਗ ਨੇ ਵੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਏ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਛੂਹਣ ਵਿਚ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਬੜੀ ਮਧੁਰ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਛਤਰੀ ਚੁੱਕੀ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ, ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਅਤੇ ਨੱਚੀਆਂ। ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਭੀੜ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਤੇ ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਅਰਘਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ। ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਤਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਚ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਆਗੂ ਹਨ, ਜਾਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿਮਪੁਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਟੀ ਤੇਜ਼ ਬੈਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਰਬਤ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਜਦ ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਪਹਾੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਓ ਦਾ ਮਨ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਸਕ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਣਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਕਲੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਲਿਆ। ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਮਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਚੂਰਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੇਡਦਿਆਂ-ਖੇਡਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਜੀਵ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਪੁੱਤਰ" ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਜਹਨਵੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ "ਪੁੱਤਰ" ਆਖਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ ਜੀਵ ਦੀ "ਗਾਂਗੇਯ" ਵਜੋਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਖੇਡਦਿਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ। ਮੰਗਲਮਈ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦਾ ਪੌਦਾ ਉਗਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਵਿਧੀਆਂ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਜਦ ਰਸਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਮਾਪਦੰਡ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਜਿਹੜੇ ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਖ-ਬੱਚੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੋਵੇਗਾ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਖੂਹ ਬਣਾਏ, ਉਸ ਵਿਚਲੇ ਹਰ ਇਕ ਬੂੰਦ ਲਈ, ਉਹ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸੇਗਾ।" "ਦਸ ਖੂਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਤਲਾਬ, ਦਸ ਤਲਾਬਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਝੀਲ, ਦਸ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਧੀ, ਅਤੇ ਦਸ ਧੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹੀ ਹੈ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਪਦੰਡ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਆਦਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਭਵਾਨੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵਲ ਨਾ ਮੁੜੇ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਐਸੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਸਦੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਲ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੌਬਾਰਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੇਡ-ਘਰ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਕੰਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਧੁਰ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਕੰਧਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਨਾ ਆ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੋਰਣੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ-ਚਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਖੰਭ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਸਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਭੀੜ ਭੀੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਥੇ, ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਪਰਛਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਲਗਦੀਆਂ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੀਲੇ ਨੀਲੇ ਨੀਲੇਮਾਂ ਵਰਗੇ ਚੌਕ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਥ ਦੇ ਸੁਆਦ ਵਿਚ ਖੁਸ਼, ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਥੇ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਦਿਸਣ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਹਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੁਚਿੱਤ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ।" "ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਗਣੇਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਇਹੀ ਹਨ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।" "ਇਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਤੇ ਬਲ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਚੰਦਰਮਾ, ਇੰਦਰ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੁਰਖਿਆ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਲਯ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।