ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੌੜੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼-ਧਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਦੂਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਸ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਗੁੱਥੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਢਲਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਭਗਤ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਛਿੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੌਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼-ਧਾਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਰਮ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਿਆ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਾਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਰਬਗਿਆਤਾ ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।" ਇਸ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਗਿਰਿਜਾ, ਕੋਲ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਨਿਖਰੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਫੜਨਗੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀ ਹੋ ਗਈ। ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤੜਪ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਗਾੜ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਬ੍ਰਹਮ-ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਰਿਵਾਇਤੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਰਸਮ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਰੁੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਆਈਆਂ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਚਲਣ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਖੁਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸੀ। ਚਾਹੁੰਫੇ ਚਾਹੁੰਫੇ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ਼, ਵੀ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਸ ਅਤੇ ਧਾਤਾਂ ਵੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਾਣੀ—ਸਭ ਹੀ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਗਏ। ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਵਾ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿਚ ਅਰਧ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੋ।" ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਵਹਾਏਗਾ; ਉਹ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨੂੰ ਕੰਨ ਦੀ ਬਾਲੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਧਾਰੇ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਸੱਪ ਗਹਿਣਾ ਵਾਂਗ ਪਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਲਿਆਈ, ਜਿਸਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਖਾਲ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਈ, ਉਸਦਾ ਚੌੜਾ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਮੁਖ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਤੇ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਤਿੱਖੀ ਚਲਣ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦੇ ਵਾਹਨ, ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਬੈਲ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜਾਇਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਰਾਖ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ। ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੂਰੋਂ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਡਰ ਗਿਆ। ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਿੰਗੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੱਪ-ਰਾਜਾ ਬ੍ਰੇਸਲੈਟ ਵਾਂਗ ਪਾ ਲਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਖੁਦ ਪਵਿੱਤਰ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਕੰਨ ਦੀ ਬਾਲੀ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ। ਇਥੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ। ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਭੀ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੇ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਦਭੁਤ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੀ ਲਿਆਏ ਗਏ। ਸਰਬਗਿਆਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅੱਗ ਨੇ ਭੀ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਖ਼ਾਸ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਚਲਣ ਲੱਗੀ। ਇੰਦਰ, ਸੌ ਯਗਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਰਗਾ ਚਟਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਟਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਮਿੱਠਾ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਭੀ ਉਥੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨੱਚੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਤੇ ਭਾਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਬੈਠ ਗਏ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਥੇ, ਨਗਰ-ਵਿਨਾਸਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿਮਪਾਰਬਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।