ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗੇ ਸਨ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ। ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਦੇਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੀ ਮੁੱਖ ਬੇਨਤੀ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਉਹ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਲਈ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੋਗੇ," ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਗੂੜ੍ਹੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਥਾਂ ਨਾਇਕ ਦੀ ਬੈਠਕ ਲਈ ਸੀ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀਰਕ ਨੇ, ਜੋ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੱਤ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਣ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਓ," ਵੀਰਕ ਦੇ ਇੰਝ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੰਵਰੇ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਵੀਰਕ ਨੇ ਵੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਦੂਰ ਖੜੇ ਸਨ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਗੁੰਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਥੱਲੇ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਚ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਸਵਰਗਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੇ ਨਰਮ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ। ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉੱਤਮ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਤੁਰੰਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਗਿਰਿਜਾ, ਕੋਲ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ—ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੂਰਤ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ; ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਫੜਣਗੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾਓ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਸੱਚ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਉਥੇ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀ ਲੱਗੀ। ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਰਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਰਿਵਾਇਤੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਸੁਭਾਗੀ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਮੌਸਮ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ; ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨੇ ਆ ਕੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਠੰਢਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਖੁਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਧ ਗਈ। ਚਾਹਤ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਗਮਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵૃਖ, ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਏ। ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਸ ਅਤੇ ਖਣਿਜ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਹਾਇਕ, ਜਿਹੜੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਸਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਸਥਾਵਰ-ਜੰਗਮ ਜੀਵ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਸਨ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਵਾ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਅਰਧਚੰਦ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਰੋ।" "ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਕਤ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਕੰਨ ਫੇਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਓ।" ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੱਪ ਨੂੰ ਗਹਿਣਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ, ਜਿਸਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਚਰਬੀ ਤੇ ਨਰਮ ਟਹਣੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਚੌੜਾ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਸਜਾਇਆ, ਜੋ ਹਰਾ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ, ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਭਸਮ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ; ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੂਰੋਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡਰ ਗਏ। ਕੁਬੇਰ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੱਪ-ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਕੰਨ-ਗਹਿਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਉਥੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ, ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਲਤੀਆਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।