ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਸੰਕਟ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ। ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੋ ਨੰਗ-ਧੜੰਗ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਜਵਾਈ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਪਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰੂਪ ਉਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਲੋੜੀਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਧਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ—ਪਾਰਵਤੀ—ਸਖਤ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਿਆਗ ਤੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਟ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਇਸ ਵਿਚ ਲਗਨ ਰਹੇਗੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹੇਗੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਹਿਮਾਲਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤਿ ਸੀ, ਉਹ ਜਿੱਤੂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, “ਬੇਟੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਰਵਾ—ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ—ਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ। ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਸਾਬਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਉਸਦੇ ਸ਼ੌਰ, ਰਾਜ ਤੇ ਕਰਮ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਨ। ਉਹੋ ਹੀ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਕਲਦਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। “ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ; ਉਹ ਨਿਰਪੱਖ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸਦਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਸਕਤ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, “ਬੇਟੀ, ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਕਾਰ ਰੂਪ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।” “ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਲੁਕਣ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਅਧੂਰਾ ਹੈ।” “ਅਸੀਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੇ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈਂ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਇਹ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਜਟਾਵਾਂ, ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਧੁਰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ, ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਚੁੱਪ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਸੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਲ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਤੇ ਚੁੱਪ ਸੀ। ਝੀਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਇੱਕ ਦਵਾਰਪਾਲ ਡੰਡਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਸਮਝ ਲਓ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕੀਏ।” ਦਵਾਰਪਾਲ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਉਹ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਲਈ ਗਏ ਹਨ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਵੋਗੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬਦਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਵਿਰਾਂਗਨਾ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਆਸਨ ‘ਤੇ ਆ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ। ਵਿਰਾਕਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਣ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਵੋ।” ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੰਵਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਰਾਕਾ ਨੇ ਵੀ ਸੱਤ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਦੂਰ ਖੜੇ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਕਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੀਰਥ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਬੂਤਰੇ ‘ਤੇ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਪੂਜੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਧਰਮ-ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।” ਸ਼ੰਕਰ ਹੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਤੁਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ—ਉਸਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਨਿਖਰੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ ਦੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਸ਼ਿਵ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਗੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪਰਤ ਜਾਵਾਂਗੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ।” ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।