ਸੰਤ-ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ, ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਉਤਸੁਕ ਬਚਨ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਗੱਲਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰੀਏ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਤਾਂ ਦੇਹ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੂਜਾ ਮਨ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ। ਪਰ ਜਿਸ ਸਤਪੁਰਖ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵਰਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਕੁਦਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਰਾਖ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਧਾਰੀ, ਭਿਖਾਰੀ, ਨੰਗਾ, ਅਜੀਬ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਸਥਿਰ ਚਲਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਗਲ ਤੇ ਮਸਤ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨਾਲ embodied ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਰਸ ਰਹੇ ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ—ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਉਹ ਤਿੱਖੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਪ੍ਰੇਤ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹਨ।" "ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਿਅਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਭੋਗਤਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਪਾਕਾ ਦਾ ਵਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਯੂ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ? ਪੁੱਤਰੀਏ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਵਾਧੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਜਨਮ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਸਤੂ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਉੱਦਮ ਕਰੀਏ, ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਨਿਯਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਉਥੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਉਚਾਰੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਪਰਵਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦ ਕੱਢ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ-ਚਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੰਜਮ ਕਿੱਥੇ? ਉਲਟ ਅਰਥ ਫੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆਇਆ?" "ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਅਜਾਣ, ਮੰਦੇ ਲਗਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਾਲਕ ਸਮਝੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਿਤ ਆਦਿ ਨਾਥ ਹੈ। ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਅਪਰਚਿੱਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ—ਉਸਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਤਾਂ ਛੱਡੋ, ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਪਛਾਣ ਅਜੇ ਵੀ ਝਲਕ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹੱਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਕਿਸਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਕਿਸਦੀ ਹੈ, ਵਾਯੂ ਕਿਸਦਾ ਹੈ?" "ਧਰਤੀ ਕਿਸਦੀ ਹੈ, ਵਰੁਣ ਕਿਸਦਾ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਕਿਸਦੇ ਨੇ? ਜਿਸਦਾ ਲਿੰਗ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ਵਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਇੰਦ੍ਰ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਆਂ—ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ?" "ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਜੰਮੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ; ਕਸ਼ਯਪ ਮਰੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ। ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੋਨ-ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।" "ਕਿਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਆਦਿ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ? ਫਿਰ, ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਵੀ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਾਗਲਪਨ ਆਉਣ ਤੇ, ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮੰਦੀ ਤੇ ਮੰਦੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਪਾਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਅੱਗੇ ਕਈ ਵਾਰ ਆਖੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਚੰਗੀਆਂ ਬੀਜਾਂ ਉੱਤਮ ਖੇਤ ਵਿਚ ਵੱਧ ਫਸਲ ਲਈ ਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਔਰਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਰਤੱਬ ਸੀ; ਪਰ ਹਾਲੇ ਵੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਸ਼ੰਕਾ ਹੈ।" "ਸੱਚ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ? ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੋਲਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਮਾਣਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਜਲਦੀ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿਮਾਸ਼ੈਲ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਹੋਇਆ। ਉੱਤਮ ਮੁਨੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪਿਨਾਕੀ ਦੇਵਤਾ (ਸ਼ਿਵ) ਖੁਦ ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਰਣ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ। ਇਹ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਰਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕਰਨਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਨਾ, ਮੁਨੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ। ਮੈਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸਾਰਥਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਖੇ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਫਲ ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੁਣ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕੁਲ, ਜਨਮ, ਉਮਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਭ ਹੁਣ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।