ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਤਪ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕੁਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਦੇਸ਼ ਦੱਸਿਆ: "ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੋ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਧੁਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ: "ਕੁੰਵਰੀ, ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਕੀ ਹੈ?" ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਊਨ ਵਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਬੈਠ ਕੇ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੋ ਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਅਸਨ ਲਏ; ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ ਨਿਯਮ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਊਨ ਵਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਚੁੱਪੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਊਨ ਵਰਤ ਛੱਡ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ। "ਹੇ ਸਤਕਾਰਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਖਾਂ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਕਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਕਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਖਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕ ਵਿਰਲੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਹੋਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਅਤੇ ਢੰਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਰਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਹਥ, ਜੋ ਲਾਲਚ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਂਧਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਉੱਚਾ ਤੱਤ, ਕਰਮ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਣਨਿਰਣੇਤ ਹੈ; ਅਤੇ ਹੁਣ, ਉਹ ਜਿਸਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ, ਜੋ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।" "ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ, ਅਜਿਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਬੰਧਤ ਮਾਮਲੇ ਤੇ, ਬੋਲਿਆ: "ਕੁੰਵਰੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸੁਖ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ, ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ, ਰਾਖ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।" "ਉਹ ਖੋਪਰੀ ਧਾਰੀ, ਭਿਖਾਰੀ, ਨੰਗਾ, ਵਿਅਕੁਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਅਸਥਿਰ, ਪਾਗਲ ਅਤੇ ਮਸਤ ਜਿਹਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਸਥਾਈ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ—" "ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਰਸਦੇ ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ, ਖੋਪਰੀਆਂ—ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?" "ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।" "ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕੁਟਾਂ ਰਗੜਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ; ਇੰਦਰ, ਪਾਕਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰੀ, ਵੀ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਵਾਯੂ ਵੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ; ਵਿਸ਼ਰਵਣ, ਰਾਜਾ, ਸਭ ਧਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਵੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਜਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?" "ਇਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਧੀ: ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਵਿਭਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਰਦਾਨ ਲੈਣਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।" "ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਚਾਹੀ ਗਈ ਚੀਜ਼, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲੱਭੀ ਜਾਵੇ, ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ; ਪਰ, ਧੀਏ, ਕਈ ਵਾਰ ਉਥੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਝ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਅਤੇ ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਬੋਲ ਪਈ। "ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਝੂਠੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਦੀ ਚਲਣ ਕੀ ਹੈ? ਵਿਅਸਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸੰਯਮ ਕਿੱਥੇ? ਉਲਟ ਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਲਾਇਆ?'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮੰਨੋ ਕਿ ਮੈਂ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਗਲਤ ਲਗਾਵਟਾਂ ਵਾਲੀ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਜਿਦੀ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ; ਪਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ।" "ਅਜਨਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਪਰਗਟ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਸੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਛੱਡੋ; ਉਸ ਦੀ ਗਿਆਨਤਾ ਅਜੇ ਵੀ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਰਮਾਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ, ਵਾਯੂ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।