ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੀ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘਟੇਗਾ। ਇਸੀ ਕਰਕੇ, ਲਜਜਾਵਾਨ ਕੁਆਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਈ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ—ਪਰਬਤ—ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲਈ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਇਹ ਦੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ? ਜਦ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੀ ਵਿਆਹਤਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤਪ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਸਾਡੀਆਂ ਕੋਲ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਅਸਫਲਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ।" ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਪਰਬਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਪੁਤਰੀ, ਤੇਰਾ ਨਾਜੁਕ ਸਰੀਰ ਇੰਨੀ ਉੱਤਮ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰ ਸਕਦਾ। ਤੇ ਫਿਰ, ਜੋ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ, "ਜੋ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤਪ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗਾ।" ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਰਬਤ-ਕਨਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਰਬਤ-ਪਿਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਣੀ ਗੂੰਜੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਸੁਣੀ ਗਈ: "ਪੁਤਰੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ 'ਉਮਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਸਨੇਹ ਜਤਾਇਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਨਾਮ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਹ ਵਾਣੀ ਆਈ, "ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਬਤ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਬਤ-ਕਨਿਆ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਐਸੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗਈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਚ ਭੰਵਰੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਝਰਨੇ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਫੁੱਲ ਥਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਅਦਭੁਤ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਿਵਾਸ ਉਥੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵ੍ਰਿਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਘਣਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਹਰੇ ਪੱਤੇ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਸੈਂਕੜੇ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ 'ਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਪਰਬਤ-ਕਨਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਲੀ ਛਾਲ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਲਏ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਮੋਟ ਪਹਿਨ ਲਈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ, ਫਿੱਕਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੀ, ਅਤੇ ਸੌ ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤਾਂ ਤੱਕ ਇੰਝ ਹੀ ਰਹੀ। ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਪੱਤਾ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਭੋਜਨ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਕੁਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਯਜ੍ਨਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੇ ਆਏ ਹੋ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਹਿਮਾਵਤ ਪਰਬਤ ਤੇ ਪਰਬਤ-ਕਨਿਆ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਕਰਵਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" "ਠੀਕ ਹੈ," ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਕਮਲ-ਨੈਨੀਏ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ, ਪੁਤਰੀ?" ਤਦ, ਪਰਬਤ-ਕਨਿਆ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਦਰ-ਪੂਰਵਕ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮੁਖੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਰਾਮ ਲਈ ਬੈਠੇ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤੇ ਪਰਬਤ-ਕਨਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਰੂਪ ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੌਨ-ਵ੍ਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ। ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਉਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ, ਆਦਰ ਭਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੌਨ-ਵ੍ਰਤ ਛੱਡ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਮਹਾਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਇਹ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਜੀਵ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਕਈ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਧਨ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਰਲਭ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੱਥ, ਵਿੰਧਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ—ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਵਭਾਵਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕਠਿਨ ਹੋ, ਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਉੱਚਤੱਤਵ, ਕਰਮ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਅਣਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਤੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਗ-ਰਹਿਤ ਹਨ।" "ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸ਼ਿਵ, ਐਸੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੈਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਸੁਣਨ ਲੱਗ ਪਏ।