ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਤਿ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਗਈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਅਮਰਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ-ਸਜੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਲ, ਵਾਤਾਵਰਨ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲਕੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾਈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੁਰੀਲੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੇਰੂ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੇ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹੋਤਸਵ ਦੇ ਆਗਮਨ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾਏ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦਰਿਆ—all ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਜਗਤ ਵਿਚ, ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਦਾਰ ਤੇ ਅਜਾਨਦਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ, ਸੰਮਾਨਿਆ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦ ਤਕ ਸਭ ਨੇ ਉਹ ਮਹੋਤਸਵ ਮਨਾਇਆ, ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਗਈ। ਸੁੰਦਰਤਾ, ਭਾਗ, ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਹੇੰਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਗੱਦੀ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਰ-ਸਹਿਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਪੂਜਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਫਲ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ ਉੱਚੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ, ਇਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਸਾਡੀ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਇਸ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਲੱਗ ਪੈਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮੂਹ ਗੱਲ ਸਮਝਾ ਕੇ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਹਿਮਪ੍ਰਭਾਤੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਬੈਂਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਹਿਮਾਵਤ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਆਗੇ ਵਧ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜਦ ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੱਦੀ ਸਜਾ ਕੇ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਰ-ਸਹਿਤ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੂਛੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੇਰੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸਾਰੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ। ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਕਿ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਕਿਤੇ ਹੈ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸਵਰਗਿਕ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਹਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇੰਨੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਹਿਮਪ੍ਰਭਾਤੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਮੇਨਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਤੇ ਕੁਝ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਤ ਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜੋਤਿ ਦਾ ਪੰਜਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿਆਰੀ (ਮੇਨਾ) ਨੇ ਅੱਧਾ ਚਿਹਰਾ ਓਹਲੇ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ-ਕੁੜੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸਦਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਧੀ। ਫਿਰ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਪੁੱਤ੍ਰੀ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਗਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ੍ਰੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।" "ਤੂੰ austerity ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ," ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਲਾ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਪਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤ੍ਰੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨ-ਖਿਡੌਣਾ ਦਿਆਂਗੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਸੰਭਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਲ-ਕੁੜੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੀ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਮੰਗਲਮਈ ਗੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ, ਕੁੜੀ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਲੱਛਣ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਵਾਲੀ ਚਿੰਤਾ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀ।