ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਜੋ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਇਹ ਵਚਨ ਆਖੇ ਗਏ, ਤਦ ਰਾਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਚੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਨਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿੱਕੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਤਾਬੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਦੀਵਤੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਈ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੁੰਦਰ ਦਾਸੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਚੀਨ ਦੀ ਸੁਤ-ਮੁਤ ਦੀ ਸੁਤੀਆਨੀਆਂ, ਚਟਕਦਾਰ ਵਿਛਾਉਣ ਤੇ ਗੱਦੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਨਾਲ ਮਹਲ ਮਹਿਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਵਿਧਾ ਉਪਲੱਬਧ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਮੈਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਜਦ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਨੀਦ ਹੀ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਟਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਗਲ ਲਾਈ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੁਝ ਹਲਚਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮੈਨਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਨੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਨੋਖਾ ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ। ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਵਾਸਤੇ, ਰਾਤ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਕਿ ਕਦੋਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਜਨਮ ਹੋਵੇਗਾ। ਰਾਤ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਤੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮੋਚਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਮਹੂਰਤ ਵੇਲੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮੈਨਾ ਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਸਥਾਵਰ ਤੇ ਜੰਗਮ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਹਰ ਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਭੀ, ਸੁਰਗ ਵਰਗੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਕਠੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ; ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਗਈ। ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਵਾ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਗਈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬੜੀ ਮਨੋਹਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਰੁੱਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ। ਜੋ ਸਾਧੂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤਪ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ। ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਸਤਰ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਸੰਖਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਇੰਦਰ, ਜਲ, ਵਾਯੁ, ਅੱਗ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਮੁੱਖ ਗੰਧਰਵ ਗਾਇਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ, ਭੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ, ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ। ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣ ਉਪਰੰਤ, ਦੇਵਤੇ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ, ਭਾਗ, ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਸਭ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਮਹੇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਰੀਂ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਉਗ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਫਲ ਤੋਂ ਜੋ ਵਾਧੂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮুনি, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਪਰਮ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਜਾਣ।" ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਮਹਿਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਬੈਂਤਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਹਰ ਖਲੋਤੇ ਸਨ। ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਆਸਨ ਵਿਛਾ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸੀ, ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰੀਂ ਧੋਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।