ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇੱਕ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਗਹਨੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹਿ ਕੇ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ?” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਕੰਵਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਇੰਧਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ ਘਾਸ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਪਗ ਪਗ ਤੇ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਡਰ ਕੇ ਕਿਉਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਰਾਖਸਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ—ਲਹੂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ; ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਦਾਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਕੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲਣਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੂਖ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਚਤੁਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।” ਵਾਯੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਸਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਵੈਦਿਕ ਫਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।” “ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਵਰਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੈਤ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ।” “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।” “ਉਹ ਪਹਾੜ, ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਉਚਿਤ, ਦੈਤ ਵੱਲੋਂ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਂ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।” “ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।” “ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਇਲਾਹੀ ਹਥਿਆਰ, ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ; ਇਸ ਨੇ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਲ ਰਹਿਤ ਮਨ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦਸਿਆ; ਵੈਰੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।” “ਅਸੀਂ ਦੈਤ ਦੀ ਸੁਭਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਬੈਠਾਏ ਗਏ; ਲੱਕੜੀਆਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਿਨਾ ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ, ਹੋਰ ਹੱਸਦੇ ਰਹੇ।” “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਪਰ ਘੱਟ ਬੋਲਦੇ ਹੋ; ਹੁਣ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।” “ਇਹ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸੁਭਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੈਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਸਦੇ ਹਨ।” “ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਡਰਪੋਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ।” “ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ, ਜੋ ਸੁਰ ਅਤੇ ਲਯ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦ-ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।” “ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਜਾਂ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਚ-ਨੀਚ ਕਰਕੇ ਵਰਤਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ-ਹੀਣਤਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਿਰਫ਼ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਹੀ ਉੱਥੇ ਅੰਤਮ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਦਰਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤਾਰਕਾ, ਦੈਤ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦੈਤ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।” “ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।” “ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਲਈ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵੱਲੋਂ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।” “ਉਹ ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ; ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਕਰ, ਭਗਵਾਨ, ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹਨ।” “ਹਿਮਾਚਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਬਣੇਗੀ; ਉਸ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।” “ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਇਹ ਮੂਲ ਵਿਆਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।” “ਹੁਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਵੰਡੋ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹੋ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਹਰੇਕ ਆਪਣੇ ਦਰਜੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਨੇ ਰਾਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਦਿ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਫਿਰ, ਭਗਵਤੀ ਰਾਤ, ਇਕੱਲੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਚਮਕਦਾਰ ਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਦੇਵੀ। ਇਸ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਸੁਣ।” “ਇੱਕ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜੈਯ ਵੈਰੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇਣਗੇ।” “ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੋਵੇਗਾ; ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਤੀ ਸੀ, ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ,” “ਉਹ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਰੁੱਸ ਕੇ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਸ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਉਪਾਏ ਦੱਸ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ।