ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਆਦਿ ਸਵਰੂਪ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਨਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅੰਡ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ, ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪ੍ਰਗਟ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਾਫ ਹੈ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਬਣਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸੁਰਗ ਤੁਹਾਡਾ ਸੀਸ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਸੱਪ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਹਨ। ਯਜਨ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਜੋੜ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਣ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇਜ, ਸੂਰਜ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਤ ਸੁੱਖਮ ਤੱਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠਵਾਂ ਕਾਰਣ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੁੱਖਮ ਰੂਪ ਵੇਖ ਲਏ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਕਾਰਣ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਨਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਲੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਮਾਪਣ ਯੁੱਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਫਰਕ ਤੇ ਗਿਣਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਹੀਣ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਥੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਸੁੱਖਮ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੈ। ਸਥੂਲ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁੱਖਮ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥੂਲ ਤੱਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੀਵ ਨੂੰ ਜੀਵ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹੋ। ਹਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਵਾਰ ਵਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਹਟਾ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਕਾਰਣ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ?" "ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਕਮਲ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ, ਇੰਧਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ।" "ਘਾਹ ਦੇ ਢੇਰ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਤੇ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ।" "ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ—ਹੇ ਰਾਤ-ਚਰੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?" "ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਲੱਗੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।" "ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ, ਰਕਤ ਰਹਿਤ ਤੇ ਥੱਲੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ; ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।" "ਹੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਝੁਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਪਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ? ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਲਈ? ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਐਸਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਣ ਉਪਰੰਤ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਦੇਵਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਚਲਦਾ ਤੇ ਜੋ ਅਚਲ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।" "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਯਜਨ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਅਦਭੁਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਸਨ। ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।" "ਯਜਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸੁਰਗ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਸੀ। ਪਰ, ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਿਹੰਗਮ ਜੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਕਬਜ਼ੇ ਕਰ ਲਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੰਡਿਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਪਹਾੜ, ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡਣ-ਫਿਰਣ ਲਈ ਯੋਗ, ਦੈਤਿਆ ਵਲੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਥੱਲੇ ਲਟਕਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਨੇਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ, ਵਜ੍ਰ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੋ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਘੱਟ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੱਤ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।" "ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ; ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।" "ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ, ਉਥੇ ਬਿਠਾਏ ਗਏ; ਜਿਹੜੇ ਲਾਠੀਆਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਬੋਲੇ ਹੱਸ ਕੇ ਮਖੌਲ ਕਰਦੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਉਪਹਾਸ ਕਰਦੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਪਰ ਘੱਟ ਬੋਲਦੇ ਹੋ; ਹੁਣ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲੋ, ਹੇ ਅਮਰ ਲੋਕੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੈਤਿਆ ਬਹੁਤ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਸਭਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਬੇਲਾਗ ਹੈ। ਐਸਾ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਸਦੇ ਸੇਵਕ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਸਦੇ।" "ਰੁੱਤਾਂ, ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀਆਂ।" "ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਰ, ਜੋ ਸੁਰ ਤੇ ਲਯ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।" "ਉਹ ਸਹੀ ਤੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਉਚਿਤ-ਅਨੁਚਿਤ ਵਤੀਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਵਚਨ ਭੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਣਤਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਿਰਫ ਰਚਨਹਾਰ ਹੀ ਉਥੇ ਅੰਤਮ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਦੱਸ ਕੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ, ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤਾਰਕਾਸੁਰ, ਦੈਤਿਆ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।" "ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ; ਹੁਣ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਪਰ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਲਈ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੱਤ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏਗਾ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਉਹ ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ; ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਕਰ, ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹਨ।