ਜਦੋਂ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਦਰਬਾਨ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੁੱਟਿਆਂ ਲੱਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਸੰਖੇਪ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕੈਦੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ? ਤੇ ਕੌਣ ਰੱਖੇ?" ਦੈਤ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਣ, ਓਥੇ ਰਹਿਣ। ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੀ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਪਰ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਮੁੰਡਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾਏ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ।" ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਆਪ ਜੀ, ਜੋ ਓਂਕਾਰ ਦਾ ਆਦਿ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਸਰਬ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ, ਅਨੰਤ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਦਿ ਹੋ, ਤੇਰੇ ਵੱਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੁਰਗ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਨਰਕ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਕੀਤਾ। ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਾਰੀ ਖਲਾਕਤ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇਰੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਸੁਰਗ ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇਰੇ ਜੋੜ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਤੇਜਰੂਪ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਪੁਰਾਤਨ ਆਤਮਾ ਹੈਂ। ਯੋਗੀ ਤੇ ਸੰਖਿਆਵਾਦੀ ਤੈਨੂੰ ਆਤਮਾ ਤੇ ਅਠਵੀਂ ਕਾਰਣ ਵਜੋਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੂਖਮ ਰੂਪ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੀ ਖਲਾਕਤ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।" "ਤੇਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਵਿਭੇਦ ਨੁੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ, ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲਯ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈਂ। ਸਥੂਲ ਤੱਤ ਅਸਾਰ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਜੀਵ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ, ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਲੱਛ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਛੱਡ ਕੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਮੁਖ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਬਿਨਾ ਇੰਦਨ ਦੇ, ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ।" "ਤੂੰ ਘਾਹ ਦੇ ਢੇਰ ਹੇਠਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੜਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਤੇ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈਂ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੇਖ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੈਂ। ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਰੁਦਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਕੀ? ਦੱਸੋ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲਣਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਚਤੁਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਹੈ, ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਯਜਨ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ, ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਸਵਰਗ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਫੜ ਲੈ ਗਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਯਜਨ-ਸਮਿੱਧ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੈਤ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵਜ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਸਟਰ, ਪਹਿਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੂੜ੍ਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੱਤ ਵੰਡ ਜਾਵੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ। ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।" "ਸਾਨੂੰ ਦੈਤ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਟਿਕਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹੱਸ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮਖੌਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਹੋਰ ਦੈਤ ਹੱਸਦੇ ਰਹੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਿਧਿਆਵਾਨ ਹੋ, ਪਰ ਘੱਟ ਬੋਲਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ, ਹੇ ਅਮਰ ਲੋਕੋ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੁੜ ਸਹਾਰਾ ਮੰਗਿਆ।