ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਜੇਹੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਸੀ, ਤਿੰਤੀ ਕਰੋੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਸੁੰਦਰ, ਚਿੱਟੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਚਟਕਦੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਟਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅਤੇ ਗਲਾਂ ’ਚ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਮੋਹਕ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਮਨੋਵਿਰਤੀ ਉੱਚੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਕਈ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਨ, ਚਿੱਟੇ ਛਤਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਅਜੇਤ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਮਾਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਵੀ ਆ ਮਿਲੇ। ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੇਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੇਦ ਨਾ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਤਦ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਫੌਜਾਂ ਬਚੀਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਤਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਵਜਰਾਂਗ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ।" ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਲਵਾਹ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ, ਇਕ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵੀੜ੍ਹ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰ ਆਇਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੁੱਟਣ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਲਿਆ।" ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ਼, ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਆਖੇ, ਜੋ ਕਈ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਸੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕੈਦੀਆਂ ਕਿਥੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ? ਤੇ ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰੇ?' " ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਰਹਿਣ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਨ।" ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮੁੰਡਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ ਹੀ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਕਮਲ ਵਿੱਚੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਸ਼ਰਣ ਲਈ ਗਏ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਓਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹੋ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੋ, ਜੋ ਅਨੇਕ-ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸਤਿਤਵ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਵਿਘਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਸਤਿਤਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਪਰਗਟ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਿਚੋਂ ਉਪਰਲੇ ਲੋਕ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵੱਖਰੇ ਕੀਤੇ। ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਸੱਪ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਹਨ। ਯਜਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ, ਦਰਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਜੋੜ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਚਾਨਣ, ਸੂਰਜ, ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਰਾਹੀਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ, ਤੇ ਸਾਂਖਿਆਂ ਦੇ ਸਿਖਾਏ ਸੱਤ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤਾਂ ਵਜੋਂ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਠਵਾਂ ਕਾਰਨ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੁਖਸ਼ਮ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਪਹਿਚਾਣਾਂ ਤੇ ਗਿਣਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸਤੀ ਤੇ ਨਾਸਤੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਵਿਘਟ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ—ਅੰਤਹੀਨ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਥੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਾਰ ਹੈ; ਪਰ ਸੁਖਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੈ। ਸਥੂਲ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਮ ਸਥੂਲ ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੀਵ ਨੂੰ ਜੀਵ ਨਾਲ, ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਹਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਜੋ ਜੋੜਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋੜਦੇ ਹੋ। ਮੁੜ-ਮੁੜ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਛੱਡ ਕੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ?" "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ, ਜੇ ਈਂਧਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ।" "ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਘਾਹ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਮੌਤ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਲਕੜੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਸੀਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?" "ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨੇ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।" "ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਖੂਨ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।" "ਹੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਝੁਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੌਂਸਲਾ ਘਟ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਾਯੂ ਸਰਵੋਪਰੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਆਖਿਆਤਮਕ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਭਾਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਸੰਕਲਪਿਤ ਹੋਈ।