ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਭੋਗਤਾ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਮੇਰੀ ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ, ਹਥਿਆਰ ਲਿਆਓ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ! ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਅਤੇ ਵਿਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਯਮ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਣ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਰਥ, ਜੋ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਅਜੈਯ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ—ਦੇਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਅਜੇਹਾ ਰਥ ਅਜੇਤੂ ਸੀ। ਯਮ, ਆਪਣੇ ਮਹਿਲੀ ਭੈਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਆਗੂ ਵਜੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਗਣ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਲੈਅ-ਕਾਲ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਬਕਰੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ; ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਆਪ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਜਜਿਤ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਚਾਰ ਚਾਰ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਆਏ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤੂ ਸੀ, ਤਿੰਤੀਹ ਕਰੋੜ ਦਿਵ੍ਯ ਗਣਾਂ ਦੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਹਿਮਾਂਦਰ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਖਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕੇਸਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ੍ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਤਿ ਮਨਮੋਹਕ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਅਦਭੁਤ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਕੜੇ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸੈਨਾ, ਅਜੇਤੂ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮਾਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਵੀ ਆ ਮਿਲੇ। ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤਾਰਕ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਵਜਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਛੇਦ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਤਦ ਤਾਰਕ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਤਾ; ਬਾਕੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਵਿਚ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਤਾਰਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੈਤਿਓ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ; ਵਜਰੰਗ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਗਈਆਂ ਨੂੰ ਗੱਡੀ ਵਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ, ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇੱਕ ਦਵਾਰਪਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਘੁੱਟਣੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ।" ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਉਚਾਰੇ, ਜੋ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੁਚਨਾ ਦਿੱਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕੈਦੀ ਕਿੱਥੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੌਣ ਕਰੇ?" ਦਵਾਰਪਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੈਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਣ ਰਹਿਣ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹੈ।" ਪਰ ਕੇਵਲ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮੁੰਡਿਆ ਹੋਵੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾਏ ਜਾਣ ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਗਏ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਜੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਓਮ ਦੇ ਮੁਢ, ਸਰਜਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਅਣੰਤ ਜਗਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸਤਿਤਵ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਸੰਕਲਪ ਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਲੈਅ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸਤਿਤਵ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਪ੍ਰਗਟ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਆਦਿ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਵੰਡੇ। ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ; ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਇਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੱਪ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਯਜਨ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ, ਦਰਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਜੋੜ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਚੈਤਾ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਣ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਜੋਤ, ਸੂਰਜ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ। ਗਿਆਨੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ ਵਜੋਂ ਵੰਡਦੇ ਹਨ। ਯੋਗੀ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਖਿਆ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਤੱਤ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਠਵੀਂ ਕਾਰਣ ਵਜੋਂ ਵੀ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੂਖਮ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਜੋ ਕਾਰਣ ਦੱਸੀ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ; ਸਾਡੀ ਭਕਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਤਰ, ਅਣਮਾਪ ਸਮਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਭਾਵ ਤੇ ਅਭਾਵ, ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੈਅ—ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਹ ਕਾਰਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕ ਤੇ ਨਿਵਾਸ ਹੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਥੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸੂਖਮ ਹੈ, ਉਹ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੈ। ਸਥੂਲ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਮ ਸਥੂਲ ਤੱਤ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੀਵ ਨੂੰ ਜੀਵ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਹਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦੇ ਹੋ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਹਟਾ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਕਾਰਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਮਰਤਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਜੋਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।