ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤ੍ਯ, ਜੋ ਦੈਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਡੰਗਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਡੋਲ ਪੀਟ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੈਤ੍ਯਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਦਸ ਕਰੋੜ ਦੈਤ੍ਯ ਸੇਨਾ-ਪਤੀਆਂ, ਜੋ ਬੜੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਸੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੰਭਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਜੰਭਾ, ਫਿਰ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਕੁੰਜਰਾ, ਮੇਘਾ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੇ ਨਿਮੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਮਨਥਨਾ, ਜੰਭਕਾ, ਸ਼ੁੰਭਾ, ਦਸ ਹੋਰ ਦੈਤ੍ਯ ਸੇਨਾ-ਪਤੀ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਦਾ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੱਠ ਪਹੀਏ ਸੀ, ਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਰੁੜਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਤਾਰਾ ਦਾ ਰਥ ਬਾਘਾਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਊਠਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਅਤੇ ਜੰਭਕਾ ਦੇ ਰਥ ਜੰਭਕੁੰਭੀ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਮੇਘਾ ਦਾ ਰਥ ਟਾਪੂਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਦੈਤ੍ਯਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਰਥ ਚਾਰ-ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਿਮੇਸ਼ਾ ਦਾ ਰਥ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਗਿਆ। ਮਨਥਨਾ, ਜੋ ਦੈਤ੍ਯਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸੌ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਜੰਭਕਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਊਠ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਸ਼ੁੰਭਾ ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ੍ਯ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਕਤਰਬੰਦ ਪਹਿਨੇ, ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਦੈਤ੍ਯਾਂ ਦੀ ਇਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਫੌਜ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਸੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵੇਖੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਨੀਤੀ ਤੇ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਦੱਸੋ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੈਤੂ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਨੀਤੀ ਇਹ ਹੈ: ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਧਿ, ਫਿਰ ਭੇਦ, ਤਦਾਨੰਤਰ ਦਾਨ ਅਤੇ ਆਖਿਰ ਵਿੱਚ ਦੰਡ—ਇਹ ਚਾਰ ਉਪਾਏ ਹਨ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਵੈਰੀ ਲੋਭੀ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਤਾਂ ਸੰਧਿ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਨਾ ਭੇਦ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦਾਨ। ਜੋ ਜਬਰ ਨਾਲ ਛੀਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੇਵਲ ਬਲ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਬਲ ਹੀ ਉਪਾਏ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਸਵਰਗਵਾਸੀਓ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਹੋ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ। ਹੁਣ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ, ਹਥਿਆਰ ਲਿਆਓ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਰਥ ਤੇ ਵਿਹਾਨਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ, ਯਮ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਓ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਰਥ, ਜੋ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਐਸਾ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯ ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸਨ। ਯਮ, ਮਹਾਨ ਭੈਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਗਣਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਅੱਗ, ਜੋ ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਧਧਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਬੱਕਰੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜਕੇ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ, ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ; ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਮੋਰਚਾ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਨ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਚੌਗੁਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਸੀ, ਤੈਂਤੀਹ ਕਰੋੜ ਦਿਵ੍ਯ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਇੰਦਰ, ਹਿਮਚਿੱਟੇ ਸੁੰਦਰ ਪੱਖੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚਟਕਦੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਟਿੱਕੇ, ਤੇ ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਬੜੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਨਿਰਾਲਾ ਸੀ, ਅਸਾਧਾਰਣ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚੌੜਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਚੂੜਿਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ, ਚਿੱਟੇ ਛਤਰ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜਿਸਦੇ ਹਥਿਆਰ ਅਜੇਤ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਬੜਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਮਾਰੁਤ, ਸਾਧਯ ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਵੀ ਮਿਲ ਗਏ। ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਜਲੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਤਦ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਦੈਤ੍ਯਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਲੱਖਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿਖਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਹੇ ਦੈਤ੍ਯੋ! ਵਜਰਾਂਗ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ।