ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੋੜਾ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪਰਤ ਆਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਵਾਰਾਂਗੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਧਾਰਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਵਾਰਾਂਗੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਛਲ ਪਏ। ਪਹਾੜ ਹਿਲਣ ਲੱਗੇ, ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਧੂੰਧ ਛਾ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਜਨਮਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦੈਤਨੀਆਂ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾ ਵਿਚ। ਪਰ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਵਾਰਾਂਗੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਤੁਟ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ। ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਕੁਜੰਬਾ, ਮਹੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਦੈਤ ਨੇ, ਜੋ ਤਾਰਕਾ ਸੀ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: "ਸਭ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼-ਨਾਸ਼ਕ ਹਨ। ਜਨਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਵੈਰ ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੇ।" ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਪਰੀਯਾਤ੍ਰਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੰਗ, ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਹੈ।" ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੌਤ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੌਤ ਮੰਗ ਲੈ।" ਤਦ ਤਾਰਕਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਹੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ "ਤਥਾਸ্তু" ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਤਾਰਕਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਸੀਮ ਹੋਵੇਗੀ।" ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁੱਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਈ। ਡੰਗ ਡੰਗ ਵੱਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਦਸ ਕਰੋੜ ਦੈਤ-ਸਰਦਾਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਭਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਫਿਰ ਕੁਜੰਬਾ, ਫਿਰ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਕੁੰਜਰਾ, ਮੇਘਾ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਅਤੇ ਨਿਮੀ ਵੀ। ਮੰਥਨਾ, ਜੰਭਕਾ, ਸ਼ੁੰਭ, ਦਸ ਦੈਤ-ਸੈਨਾਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਰਥ, ਅੱਠ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ, ਗਦਾ ਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਰੁੜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਤਾਰਾ ਦਾ ਰਥ ਬਾਘ, ਸ਼ੇਰ, ਗਧੇ ਅਤੇ ਊਠਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਅਤੇ ਜੰਭਕਾ ਦੇ ਰਥ ਜੰਭਕੁੰਭੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਮੇਘਾ ਦਾ ਰਥ ਟਾਪੂ-ਨਿਵਾਸੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਰਥ ਚਾਰ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਨਿਮੇਸ਼ਾ ਦਾ ਰਥ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਸੀ। ਮੰਥਨਾ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸੌ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਜੰਭਕਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਊਠ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਸ਼ੁੰਭ ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਜ਼ੀਆਂ, ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪਗੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਉਹ ਸੈਨਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਯੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਸੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਉਹ ਜਥੇਬੰਦੀ ਵੇਖੀ, ਫ਼ੌਰਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ ਦਿਵਿ੍ਯ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਦਰਸਾਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ। ਤਦ ਬਲਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਟੱਕਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਰਣਨੀਤੀ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਨੀਤੀ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਧਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ, ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਸਦਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਹੈ: ਸੰਧਿ, ਭੇਦ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਦੰਡ—ਇਹ ਚਾਰ ਉਪਾਅ ਹਨ।" "ਪਰ ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਹਨ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਨ ਤਾਂ ਸੰਧਿ ਨਾਲ, ਨ ਭੇਦ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਨ ਦਾਨ ਨਾਲ; ਜੋ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਬਲ ਹੀ ਉਪਾਅ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸੁਰ ਲੋਕ ਵਾਸੀਓ।