ਇੱਕ ਦਿਨ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜਰੰਗੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਰੰਗੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਤਣਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਵਜਰੰਗੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਮਾਣੀਵਤੀ ਮਹਿਲਾ।” ਵਾਰੰਗੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ, ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਦੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜਰੰਗੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਿਛਲੀ ਵਾਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਗੰਭੀਰ, ਤੁਰਕੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤ ਫਿਰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।” ਵਜਰੰਗੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਮੈਂ ਵਾਰੰਗੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਤਾਰਕਾ ਦੇ, ਦਾਦਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤਪਸਿਆ ਬਸ, ਹੀਰੋ; ਇਸ ਕਠਿਨ ਤਪ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਰੰਗੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਵਾਰੰਗੀ, ਜਿਸਦੀ ਰੰਗਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਰੱਖਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵਾਰੰਗੀ ਨੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਭਰ ਆਏ। ਪਹਾੜ ਹਿਲਣ ਲੱਗੇ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੂੰਜ ਪਏ। ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਤੇ ਅਸੁਰ-ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਉਥੇ ਆਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਜਸ਼ਨ 'ਚ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਵਾਰੰਗੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨਵਜਾਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ। ਜਨਮਦੇ ਹੀ, ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤੇ—ਕੁਜੰਬਾ, ਮਹੀਸ਼ਾ ਆਦਿ—ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੀ ਵੱਡੀ ਅਸੁਰ ਰਿਆਸਤ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਉੱਤਮ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਬੁਝੀ ਹੋਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ: “ਸੁਣੋ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ। ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਜਨਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਵੈਰ ਵਧਦਾ ਹੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਪਰੀਯਾਤ੍ਰਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ। ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਸਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਵਰ ਮੰਗੋ, ਢਿੱਲ ਨਾ ਕਰਣ ਵਾਲੇ।” ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਮੰਗੀ, “ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਤਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੌਤ ਚੁਣ।” ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਬੜਾ ਅਸੁਰ, ਮੰਗੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਮੌਤ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ” ਕਿਹਾ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤਾਰਕਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ।” “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰੋ; ਜਦ ਉਹ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੁੱਲ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਸੁਰੋ।” ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰ Grasana, ਜੋ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ-ਸਲਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਈ। ਡੰਬ ਵੱਜਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਦਸ ਕਰੋੜ ਅਸੁਰ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਭਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਹਰ ਸੀ; ਕੁਜੰਬਾ, ਫਿਰ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਕੁੰਜਰਾ, ਮੇਘਾ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਤੇ ਨਿਮੀ ਵੀ। ਮੰਥਨਾ, ਜੰਭਕਾ, ਸ਼ੁੰਭਾ, ਦਸ ਅਸੁਰ ਸਿਪਾਹੀ-ਸਲਾਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਰਥ, ਅੱਠ ਪਹੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਲਾਠੀਧਾਰੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਰੁੜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਗਈ। ਤਾਰਾ ਦੀ ਰਥ ਬਾਘ, ਸ਼ੇਰ, ਗਧੇ ਤੇ ਉਠਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਗਈ; Grasana ਤੇ Jambhaka ਦੀਆਂ ਰਥਾਂ Jambhakuṃbhi ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ। ਮੇਘਾ ਦੀ ਰਥ ਟਾਪੂ-ਵਾਸੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ; ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਚਾਰ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਤੇ ਨਿਮੀ ਦੀ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲੋਂ। ਮੰਥਨਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸੋ ਸੌ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਜੰਭਕਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਠ ਉੱਤੇ। ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਬਕਰੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਅਜੀਬ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ; ਸਭ ਕੜਕ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਇਹ ਫੌਜ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਦਿਸੀ।