ਜਦੋਂ ਵਾਰੰਗੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਤਦ ਪਹਾੜ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ, ਨਾਰੀਲੋਚਨ ਵਾਲੀ, ਉੱਚੇ ਨਿਤੰਬਾਂ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ ਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਬੋਲਿਆ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਹੈ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਵੱਜਰਾਂਗ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਲ-ਤਟ ਉੱਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦਿਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਠ, ਪੂਤ੍ਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਜਰਾਂਗ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਅਸੁਰ-ਸੁਭਾਵ ਨਾ ਰਹੇ; ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋਣ; ਮੈਨੂੰ ਤਪ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੈਥੋਂ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਏ। ਵੱਜਰਾਂਗ, ਜਿਸਦਾ ਤਪ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਅਡੋਲ ਸੰਕਲਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਈ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਫਲ ਅਤੇ ਕੰਦ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਵਾਰੰਗੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਜਰਾਂਗ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਹੇ ਮृਦੁਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਯਮ-ਲੋਕ ਜਾਂਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਵਰ ਦਿਵਾਂ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਹੇ ਗਰਵੀ ਸਤ੍ਰੀ।" ਵਾਰੰਗੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਮਾਰੀ ਗਈ ਹਾਂ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ਤ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਭਾਰੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਅਪਕ ਦੁੱਖ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਜਰਾਂਗ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਫੇਰ ਤਪ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਉੱਥੇ ਆਏ ਜਿੱਥੇ ਦਿਤੀਪੁਤ੍ਰ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬੇਟਾ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਫੇਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਵੱਜਰਾਂਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ; ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਦੇ; ਮੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੋ ਗਿਆ ਤਪ, ਹੇ ਵੀਰ; ਹੁਣ ਇਹ ਕਠਿਨ ਤਪਸ਼ਚਰਿਆ ਨਾ ਕਰ।" "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਨਾਮੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਲੰਤ ਹੋਈ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਵਾਰੰਗੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ। ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਰਹੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵਾਰੰਗੀ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਪਈ, ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਉੱਥਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਹਾੜ ਹਿਲਣ ਲੱਗੇ, ਤੀਬਰ ਹਵਾ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਪਈ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਹਰਾ ਘੇਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦੈਤ-ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ। ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਮਨ ਹੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਵਾਰੰਗੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ। ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਜਨਮਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜੀ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਕੁਜੰਬ, ਮਹੀਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪੂਰੇ ਅਸੁਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਰਾਜ ਪਾਇਆ। ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੈਤ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਅਸੁਰੋ। ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ; ਜਨਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ।" "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ। ਤਦ ਤਾਰਕਾ ਪਰੀਯਾਤ੍ਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ਚਰਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤਪ ਦਾ ਸੰਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਅਡੋਲ, ਵਰ ਮੰਗ।" ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਤੋਂ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੌਤ ਮੰਗ।" ਤਦ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ। "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਲੇ ਗਏ। ਤਦ ਤਾਰਕਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰੋ। ਜਦ ਉਹ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਸੀਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੇ ਅਸੁਰੋ!