ਕਦੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਰਾਂਗੀ ਰਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰਕੇ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਵੀ ਕਾਲਾ, ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਉਹ ਤਪ ਦੀ ਢੇਰੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਰਾਂਗੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹੀ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨਿਰਵਚਨ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਵੱਧੀਏ ਬਲ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਗਿਆ, ਬਾਂਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਹੋਮ ਦੀ ਪਾਤੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਖਿੱਚ ਲਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ। ਫਿਰ ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਡੱਸ ਲਏ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵਰਾਂਗੀ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ। ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਹਟਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ, ਉੱਚੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਇੰਦਰ ਹੈ ਜੋ ਤੇਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਕੋਲ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਠੋ, ਹੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।" ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਖਾਨ ਸੀ, ਉੱਠ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਅਸੁਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ, ਮੈਨੂੰ ਤਪ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਿਲੇ ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।" "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਜ੍ਰਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਝਾੜ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਫਲ ਤੇ ਕੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਹੇ ਕੋਮਲ ਚਿੱਤ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਯਮਲੋਕ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ?" "ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਹੇ ਗਰਵੀ ਨਾਰੀ।" ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਮਾਰੀ ਗਈ ਤੇ ਪੀੜਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹਾਂ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਗਰੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਹੁਣ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਮਹਾਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਸਕਾਂ।" ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਫੇਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿਆ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਿਛਲੀ ਵਾਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਤੀਬਰ, ਜਲਦੀ ਉਸ ਥਾਂ ਆਏ ਜਿੱਥੇ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਫੇਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫੇਰ ਤੋਂ ਤੇਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।" "ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਦੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਹੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਘੋਰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਸਹਿ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਦਾ ਉਧਾਰਕ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਰਾਣੀ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਏ। ਵਰਾਂਗੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਬੱਚਾ ਧਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਉੱਭਲ ਪਏ। ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਪੈ ਗਈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਧੂੰਧ ਛਾ ਗਈ। ਜਦ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਤੇ ਦੈਤ ਨਾਰੀਆਂ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਦ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨਵਜਾਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ। ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਕੁਜੰਬਾ, ਮਹੀਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਤਾਰਕਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਰਵੋਚ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।