ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ ਕਿ Vajrāṅga ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਭੂਤਪੂਰਵ ਤੇਜ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਛੋਟਾ ਜਾਨਵਰ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਆਦਰਨੀਏ ਨੂੰ ਅਣਾਦਰ ਮਿਲੇ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਊਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਸਮਝ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ Vajrāṅga ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਦਰਨੀਏ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, Vajrāṅga ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ Vajrāṅga ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ: "ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ, ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿ।" "ਇਸ ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਬਣਾਈ। ਵਿਆਹ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਾਮ Varāṅgī ਰੱਖ ਕੇ Vajrāṅga ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। Vajrāṅga ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ Varāṅgī ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। Vajrāṅga ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਭਿਆਨਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਕ ਵਾਰ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਹੜਾ ਬਣਾਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਨਾਰੀ ਵੀ ਬਿਨਾ ਭੋਜਨ ਦੇ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਵੱਡਾ ਧੂਤ ਸੀ—ਕਦੇ ਵਾਂਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਸਿੰਘ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਫਿਰ ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਡੱਸ ਲਏ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰ ਦਿਖਾਏ, ਪਰ ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ Vajrāṅga ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਹਟਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ (ਇੰਦਰ) ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੀ ਨੁਕਸਾਨੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆ ਗਏ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ Vajrāṅga ਕੋਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ। ਉਠ, ਹੇ ਦਿਤੀ ਪੁੱਤਰ।" Vajrāṅga, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਉੱਠ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਅਸੁਰ-ਸੁਭਾਵ ਨਾ ਰਹੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ, ਮੈਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।" "ਤੈਥੋਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ," ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। Vajrāṅga, ਹੁਣ ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਫਲ-ਮੂਲ ਲੈਣ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਓਟ ਵਿਚ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ Vajrāṅga ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਮੌਤ ਮੰਗਦਾ ਹੈ?" "ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਹੇ ਗਰਵੀ ਨਾਰੀ।" Varāṅgī ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਪੀਟੀ ਗਈ, ਤੇ ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ।" "ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕਠੋਰ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ Taraka ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਅਪਕ ਦੁੱਖ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, Vajrāṅga, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ, ਫੌਰਨ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਚਾਹਿਆ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" Vajrāṅga ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।" "ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ Taraka ਦਿਓ, ਦਇਆਲੁ ਬਾਬਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਧੇਰੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਘੋਰ ਕਠਿਨ ਹੈ।" "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ Taraka ਨਾਮੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, Vajrāṅga ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ।