ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਹੁਣ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ, ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸੁਆਰਗ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ। ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡਾ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਦਾਤਾ ਹੋ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਜੋ ਹੁਣ ਵਿਕਸਿਤ ਅਤੇ ਵਿਘਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਪਾਵਣ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਮਹਾਂ ਆਤਮਾ ਇੰਦਰ ਲਈ..." ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸ਼ਕਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਸੁਣੋ।" ਸੁਪਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦਿਖਾਈ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਪਰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਦੋ ਹੀ ਬਚੇ। ਵਿਰੋਚਨ ਦੈਤ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਵਰਭਾਨੂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਯਮ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ, ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਦੀ। ਚੰਦਰਮਾ, ਰਿਕਸ਼ਾ ਤਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ। ਸੂਰਜ, ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਯਨਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣਾ ਗਮਨ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਘੀ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਸਭਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ, ਦੇਵਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਪ ਤਪ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਵਾਯੂ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੇ, ਪਾਵਕ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕੇ। ਤਿੰਨ ਵਰਗ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ; ਯੱਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਰਸਮ ਉਦਯੋਗੀ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੋਵੇ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦਿਉਣ; ਸੂਰਜ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ, ਸੋਮ ਰਸਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ। ਇਹ ਸਭ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੋਮ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ, ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ, ਜੋ ਮਹੇਂਦਰ ਅਤੇ ਮਲਯਾ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵੱਲ ਚਲਣ; ਦੈਤ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਣ। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ," ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸੁਆਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ; ਦਾਨਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੋਟੇ ਮਨ ਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥਿਰਤਾ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਦੁ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਰੱਖੋ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਇਹੀ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਤਾਰਕਾਮਯਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਈ। ਗੁਹਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਵੀ ਸੁਣੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤਾਰਕਾ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਮਹਾਂ ਦਾਨਵ ਬਣ ਗਿਆ।" "ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਿਵੇਂ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ? ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰਾਚਲ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ? ਉੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਮਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸੋ।" ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਦਿਤੀ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਕਠੋਰ ਹੋਣਗੇ।" ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਪਰ ਆਸਥਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਜਰਾਂਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਵਰ ਪਾ ਕੇ ਵਜਰਾਂਗਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਤੱਕ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਨ ਭੇਦਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜੰਮਿਆ, ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਦਿਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ।" "ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼," ਆਖ ਕੇ ਵਜਰਾਂਗਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਮਾਂ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਛੋਟਾ ਜਾਨਵਰ ਫੜ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਨਿਡਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਪੁੱਤਰ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਨੂੰ ਬੇਆਦਬੀ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਮਰਿਆ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਾਨੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਰਿਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਜਰਾਂਗਾ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਉਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਮਾਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾਮਹ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ—ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਉ।" "ਮੇਰਾ ਤਪਸਿਆ ਨਿਰਵਿਘਨ ਚੱਲੇ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ, ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਡਟਿਆ ਰਹੁ।" "ਇਸ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦਾ ਸ੍ਰਿਜਨ ਕੀਤਾ।