ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਿਲਿਆ ਤੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਮਹਾ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ, ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਹੋਈ, ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਗਰੁੜ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਇਸ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਵੀ ਆਸ਼ਚਰਜਚਕਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਦਾ ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ (ਵਿਸ਼ਣੂ) ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਕਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਤੀਲੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਅਜੈਯ ਹੋਣ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਨਾਭੀ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਚਕਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੱਜਾ, ਹੱਡੀਆਂ, ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸਦੀ ਧਾਰ ਤੀਖੀ ਸੀ, ਗੋਲ ਆਕਾਰ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਵਯੰਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਕਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਮਹਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿਚ ਮਾਸਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਅਦੁਤੀਅ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਚਕਰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸੇ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਸ ਦਾ ਭਿਆਨਕ, ਸੌ-ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿਰ, ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਚਕਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵੱਖ ਹੋਈ, ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਿਰ-ਵਿਗੜਿਆ ਧੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਹਵਾ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘਾ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਦੈਤਿਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਹਵਾ ਵਿਚ ਲਹਿਰਾਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਲ ਮੁੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਖ਼ਰ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗਣ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਵਧਾਈ ਹੋ! ਵਧਾਈ ਹੋ!"। ਪਰ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜੰਗੀ ਸ਼ੌਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦੇ, ਕੁਝ ਗਲਾਂ ਦਬਾ ਲੈਂਦੇ। ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੱਧ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਗਦਾ ਤੇ ਚਕਰ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਰਮਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ, ਗਦਾ, ਫੜ ਕੇ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਟਕ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ—ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਦਾ ਸੰਘਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਦਿਆਂ-ਫਿਰਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ, ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਆਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।" "ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਮੈਂ, ਵਰਦਾਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਵਰਦਾਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਦਾਤਾ ਹੋਵੋਗੇ; ਹੁਣ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਜੋ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਕੰਟਕ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਮੁਕਤ ਹੋਣ।" "ਇਸ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇੰਦਰ ਲਈ—" ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਆ, ਤਾਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸ਼ਕ੍ਰ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਇਕੱਠ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਸੁਣੋ।" "ਅਸੀਂ, ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ।" "ਦੈਤਿਆ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੌਰਿਆ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਨ; ਇਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਦੋ ਬਚੇ। ਵਿਰੋਚਨ, ਦੈਤਿਆ, ਅਤੇ ਸਵਰਭਾਨੂ, ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਯਮ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਧਨ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤਰੀ ਨੂੰ; ਚੰਨ, ਰਿਕਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਦਾ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ।" "ਸੂਰਜ, ਰਿਤੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਯਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇਗਾ; ਤੇ ਘੀ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ, ਸਭ ਸੱਭਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਵਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖੀ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਕੰਟਕ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।