ਜਦ ਤਾਰਕਾਮਯ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਤਿੱਖੀਆਂ ਤੇ ਅਣਚੰਗੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਵੱਡੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਧੀਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਨਿੱਕੰਮਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਡੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਔਰਤਾਂ ਗੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਰਦ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ? ‘‘ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਹੀ ਰਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਪੁਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ।’’ ਜਦ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਦਾਨਵ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਚੱਕ ਲਏ ਤੇ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੌਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੁੱਗਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦਾਨਵ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤਿਆ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਉੱਤੇ ਵੱਜੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਹਿਲਦਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਟਸ ਤੋਂ ਮਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਮਹਾ ਅਸੁਰ, ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਸੜ ਰਹੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਇਸ ਦੈਤ ਦੇ ਇਸ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਹੀ ਫੜ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਜਦ ਸੁਪਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਘਾਇਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਜਲੇ ਮਸਤਕ ਤੇ ਸਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੂਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਅਜੇਅੜੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਹੀਰੇ ਵਰਗਾ ਨਾਭੀ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੱਕਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੱਜ, ਹੱਡੀਆਂ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਤਿ ਤਿੱਖਾ, ਗੋਲ, ਅਨੋਖਾ ਹਥਿਆਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇੱਛਿਤ, ਖੁਦ ਸਵਯੰਭੂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਚੱਕਰ ਫੜਿਆ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਤਪਰ। ਜਦ ਉਹ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਚੱਲਦੇ ਤੇ ਅਚੱਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਇਸ ਮਹਾਂਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕਿਰਤੀ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਸੌਂ-ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਘਾਵ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵੀ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਸਿਰ ਵੀ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਕੰਬਣ ਲੱਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਰ ਫੈਲਾਏ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਆਖਿਰਕਾਰ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗਣ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ‘‘ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!’’ ਪਰ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੱਡਾ ਵਿਗਾਸ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਕੁਝ ਗਲੇ ਦਬਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਰਾਇਣ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੱਟਦੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਫੜਦੇ, ਮਗਰ ਮਗਰ ਗਦਾ ਤੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਰਮਪੁਰਖ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਗਦਾ ਨੂੰ ਫੜਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਰਦਾਦਾ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੋਇਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਹ ਦੀ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜੋ ਮਹਾ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦਾ ਸੰਘਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚੱਲ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਕਰਤੱਬ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਕਾਮਯ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਸੰਭਵ ਬਣਾਈ।