ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਸਤਿਆ ਭਾਮਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਵਾਂਛਿਤ ਵਟ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਸਤਿਆ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵਰਗੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਛ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਕੰਮ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਗੱਲ ਜੋ ਕਹਿ ਨਾ ਸਕੀ ਜਾਵੇ—ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਪੁੱਛੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।” ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਾਨ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਮਾਨਵ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਈ? ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਵੰਡਿਆ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗਈ। ਦੱਸ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਮੈਂ ਕੌਣ ਸੀ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ?” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਿਆਰੀਏ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਾਇਆ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ—ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥਿ ਸੇਵੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ—ਗੁਣਵਤੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਕ ਸੀ। ਬੇਸੰਤਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚੇਲੇ ਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਚੇਲਾ ਵੀ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਕਰਦਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਲੈਣ ਗਏ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਉਹ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਡਰ ਕਾਰਨ ਦੋਵੇਂ ਭੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਲਏ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਆ। ਪਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਮੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਨਿਕਟ ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਲੈ ਗਏ। ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਸੂਰਜ ਭਗਤ, ਗਣੇਸ਼ ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਭਗਤ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਭਗਤ ਹੋਣ, ਸਭ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਦੱਤ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਚੁਰਾਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਜਦ ਗੁਣਵਤੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਤੀ ਦੈਤ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਬੋਲੀ, ‘ਹਾਏ ਸਵਾਮੀ! ਹਾਏ ਪਿਤਾ! ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਚੀ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕੌਣ ਰੱਖੇਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਕੌਣ ਦੇਵੇਗਾ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ?’ ਇੰਨਾ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਮਗਰੋਂ, ਉਹ ਚੀਲ ਵਾਂਗ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੇਲਾ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਈ ਰਹੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਰੋਈ। ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਚੀ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚ ਕੇ, ਜਿੰਨੀ ਉਸ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ ਦੋ ਵਰਤ ਨਿਭਾਏ—ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਰਤ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁੱਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਤੁਲਾ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੇ, ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਣ ਤਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੁ ਲਈ ਘਰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ, ਸੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ (ਸਵਾਸਤਿਕ ਆਦਿ) ਲਗਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਾਗਰਣ, ਦੀਵਾ ਬਾਲਣ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਵੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤੇ ਜੋ ਜਨਮ ਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਣਵਤੀ ਨੇ ਹਰ ਸਾਲ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਮਾਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਠੰਢ ਕਾਰਨ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉਤਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ ਦੂਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਪਦਮ ਤੇ ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਗੁਣਵਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਵੈਕੁੰਠ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ।