ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮਚੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਭਾਰੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਹਨਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਪੀਸਦੇ, ਚਿਹਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਥਾਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਪੈਦਲ ਪੈਦਲ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਸਨ। ਆਸਮਾਨ ਘਣਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਕੁਝ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਹੋਰ ਚਕਚੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਰਥਾਂ ਇੰਨੇ ਵੱਧ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਯੋਧੇ, ਦੰਦ ਨਿਕਾਲ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਢਾਲਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੂੰਜਦੇ, ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਖੂਨ-ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦਾਨਵ ਕਾਲਨੇਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਫੂਲ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵਿਅਪਕ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਲਦੇ ਬਦਲ ਡਿੱਗੇ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਉਤਰੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਗ ਨਿਕਲਣੀ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤੇ ਤੇ ਆਊਟ ਵਧ ਗਈਆਂ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ। ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ-ਜਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਪਥਰ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਰੂੜੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲ ਨੂੰ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰ-ਪਕੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਲ ਕੱਟ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਵੱਲੋਂ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਕਈ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਉਸਦੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਹੋਰ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਤੀਰ-ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਵਰੁਣ, ਜਲ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਬਿਨਾ ਜਲ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬਿਨਾ ਨਮੀ। ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਣ, ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਸੰਸਾਰ-ਰਖਿਆ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਯਮ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਖੇਤਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਡਿਊਟੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਕਿਸਮਤ, ਉਸਦੇ ਵਿਅਪਕ ਖੇਤਰ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਸਮੇਤ, ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਅਥਾਰਟੀ, ਖੇਤਰ ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਲ, ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਤਮ-ਜਨਮਿਆ, ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ, ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦਲ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਪੰਜ—ਵੇਦ, ਧਰਮ, ਧੈਰਜ, ਸਚ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ—ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾ ਆਉਣ ਕਾਰਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ, ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਲਾਈਨ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ 'ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਟ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਅਡੋਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ—ਇਹ ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਗੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਮਧੂ-ਕੈਟਭਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਚੁਕਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁਕਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਹੈ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅੱਗੇ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸਨੇ ਦਾਨਵ-ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਚੋਣ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ ਅਕਾਸ਼-ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ, ਅਨੰਤ ਹੈ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਆਤਮ-ਜਨਮਿਆ ਵਿੱਚ ਆਤਮ-ਜਨਮਿਆ। ਇਹ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ; ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।