ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਵੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ। ਉਹ ਸੈਨਾ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਦਿਲੋਂ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਤੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸਨ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡੋਲ ਵਜਾਏ, ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ, ਤੇ ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ—ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣਕ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ। ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਕਈ ਜੰਗੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਹੱਥੋਂ-ਹੱਥ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ; ਦੇਵਤੇ ਭੀ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗਦਾ ਪੈਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦੇ ਚਲਾਏ; ਗਦੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਗਏ। ਕਈ ਭਾਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦੰਦ ਪੀਸਦੇ ਹੋਏ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਣ ਲੱਗੇ। ਰਥ ਰਥ ਨਾਲ, ਪੈਦਲ ਪੈਦਲ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ; ਉਹ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਸੀ। ਆਕਾਸ਼ ਗਰਜਦੇ ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕਈ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਕਈ ਹੋਰ ਰਥਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਕਚਲੇ ਗਏ। ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ; ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯੋਧੇ ਦੰਦ ਨਿਕਾਲ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਲੈਂਦੇ। ਕਈ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ; ਹੋਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ-ਲਹੂ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੈਤ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ, ਫੂਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਬਾਦਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਜਰ ਵਰਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਵਰਖਿਆ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਪਰ ਤੇ ਪਾਸੇ ਵਧ ਗਈਆਂ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਪੱਥਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿੰਡੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਤੇ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਕੱਟੇ, ਸਰੀਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਹਥੋਂ ਹਾਰ ਗਏ। ਕਈ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਏ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਚਾਹੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਵਰੁਣ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸਰਹੀਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਾਦਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਨਮੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ। ਵੈਸ਼ਰਵਣ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਯਮ, ਸਭ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਖੇਤਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਖੋਹ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤਾਰੇਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, 'ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਸਮੇਤ, ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਖੇਤਰ ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਕਰਤਬ ਖੋਹ ਲਈ। ਅਗਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਿਕਲਵਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਵਰਤਿਆ। ਆਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਵੈ-ਭੂ, ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੈਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੈਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਚੰਦਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਸਨ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।