ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਕਾਲਨੇਮੀ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਉਠੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੀਂਹ ਵਾਲੀ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਵਧ ਗਈ ਜੋ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉੱਠਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਾਲਨੇਮੀ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ। ਹੁਣ ਉਹ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਇਆ, ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਦਾਨਵ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅਗਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਆਏ: ਮਾਇਆ, ਤਾਰਾ, ਵਰਾਹਾ, ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਹਯਗ੍ਰੀਵ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਵੇਤ (ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਖਰਲਾ, ਲੰਬਾ, ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਕਿਸੋਰਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੁਰਭਾਨੁ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਚਮਚਾ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਚਕਰਯੋਧੀਨ ਵੀ ਸੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਸਨ। ਇਹ ਨਿਪੁੰਨ ਦਾਨਵ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ, ਚਕਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਮੁਗਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਕਾਲਨੇਮੀ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਮੇਂ ਦੀ ਦੰਡ ਵਰਗੀਆਂ ਸੱਟੀਆਂ, ਹਥੌੜੇ, ਗੁੰਮੜੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ। ਉਹ ਭਾਲਿਆਂ, ਗੋਪਾਂ, ਵਧੀਆ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਮਾਰੂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਤਘਨੀ ਨਾਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜੁਆਂ, ਮਸ਼ੀਨੀਂ, ਹਲ, ਫਾਹੇ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ, ਬਾਹਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਫੰਦੇ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮੁੰਹ ਵਰਗੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਲਪਕਦੇ, ਵਜਰ ਤੇ ਜਲਦੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਨੰਗੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੁੱਚੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਨਿੱਖਰੇ ਭਾਲੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਦੈਤ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਲਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਬੰਦ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਆਉਣ ਤੇ ਜੰਗਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ। ਉਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਠੰਢਕ ਤੇ ਤਾਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਨਰਮ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਯਮ, ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵਰੁਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਫੌਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸੈਲਾਬ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਫੌਜ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋਈ। ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੰਗ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸਕ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਧੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ, ਪੂਰਬੀ ਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡੋਲ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੋਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬੋ ਦਿੱਤਾ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਕੁਝ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਦੇਵਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਜਰ ਤੇ ਭਾਰੀ ਮੁਗਦਰਾਂ ਸੁੱਟਦੇ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਗਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਕਈ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਹੋਰ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨੀਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਕਰੀਆ ਹੋਈਆਂ, ਦੰਦ ਪੀਸਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਰਥਾਂ ਨੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਪੈਦਲ ਸੈਨੀਕਾਂ ਨੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਕਈ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਹੋਰ ਰਥਾਂ ਨੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਰਥ ਇੰਨੇ ਭੀੜ ਗਏ ਕਿ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਯੋਧੇ ਦੰਦ ਵਿੱਖਾ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਲੈਂਦੇ। ਕੁਝ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ ਮਾਰਦੇ, ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਦਾ ਦਿਨ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੈਤ ਕਾਲਨੇਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਫੁਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਦਲ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਵਜਰ ਵਰਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।